Nie smuć się proszę,
bo życie to chwila.
To piękność i radość
co szybko przemija.
Bądź dobry, pogodny
jak wczesny poranek.
Bo życie szykuje Ci
wiele niespodzianek.
Życie jest jak swieca,
wypalamy sie powoli.
Lecz każdy z nas
płomyk wznieca,
każdego czasem coś boli,
coś mu doskwiera.
Lecz jest też nadzieja,
jest szczęście.
Radości i smutku są łzy,
ale ważne że jesteś Ty.
Są takie serca,
co wesprą w potrzebie,
i ciepłe dłonie,
co Twą dłoń uścisną,
aż niepokoje wszystkie
znów gdzieś prysną.
Jest taka dobroć,
co serce ogrzeje,
przyniesie radość
i nowe nadzieje...

Spadających gwiazd plejady,
noc granatową rozjaśniają.
To nie spełnionych marzeń łzy,
na ziemię w smutku powracają.
Bo jak że spełnić mają się,
gdy słowa ranią tak jak szpady.
I swoje serce ktoś ci da,
lecz tak na chwilę dla zabawy.
Cóż że zranioną duszę masz,
wszak dusza nie potrafi krwawić?
Dziś tylko jedną małą łzę,
pragnę w swym sercu pozostawić.
Noc grantową rozjaśnia blask,
to pył po gwiazdach wypalony.
I błyszczeć będzie dalej tak,
w marzeniach naszych nie spełnionych...

Nie powróci już nigdy, co się raz zgubiło,
choćbyś szukać chciał nawet i na krańcach świata.
Los przed siebie cię wiedzie swą ścieżką zawiłą,
nie ma nic w tym dziwnego, że razem się splata.
Chwila smutku z radością, wesele z tęsknotą
a niepewność o jutro z prozą dnia zwykłego.
Twoja szara codzienność, w której chodzi o to
czy w niej przetrwać potrafisz, nie niszcząc niczego.
Odrzucając wspomnienia, złudzenia tracimy,
lecz w drobiazgach się gubiąc, umieramy sami.
Gdy nie chcemy zapomnieć nawet ociupiny,
tego co było ważne, a jest już za nami.
W twej pamięci przeplotach ukryte zdarzenia,
zagubione nadzieje, szanse nieziszczone.
Już nieważne co było, jutro dziś się zmienia,
przez to co zechcesz zabrać, w którą pójdziesz stronę...

Nieuchronnie mijają rzeczy i zdarzenia.
Odchodzą chwile, doby, lecz coś się nie zmienia,
czegoś nie da się zgubić, coś trwa, coś zostaje.
Gdzieś w głębi duszy, cicho gra
malutki grajek najpiękniejszą muzykę,
która płyną falą, rytmem serca.
I już w nas pozostaje duchowe przesłanie,
łagodnie bratające trwanie i mijanie.
Nieuchronność omija, co chcemy ocalić,
wystarczy ciepłą iskrę pod sercem zapalić,
by rosły w nas i trwały ulotne wrażenia.
Drogowskazy pamięci, najmilsze - wspomnienia...

Patrzę na płomień tlący się w zniczu,
Smutek i żal się we mnie budzi.
Spoglądam w niebo i zadaję pytanie:
"Dlaczego Boże, zabierasz dobrych
ludzi?".

Słowa potrafią wiele udźwignąć.
By innych wspomóc, albo przekonać.
Ale i one czasem nie mogą.
Wszystkiego unieść na swych ramionach.
Muszą się wspierać gestem, dotykiem.
Spojrzeniem, które zagląda w duszę.
Bo tylko ono potrafi dostrzec.
Siłę odbitych na twarzy wzruszeń.
Lecz czasem słowa czują się zbędne.
I stają w gardle nie robiąc kroku.
Pragną przepuścić przed sobą ciszę.
By wygładziła swą dłonią spokój...

Najlepszym pamiętnikiem
jest S E R C E
Ono pamięta tych,
którzy są godni
P A M I Ę C I

Są takie dni,
gdy się nie wie co dalej będzie...
Kiedy wszystko jest błędem
i wszyscy są w błędzie...
Są takie miejsca,
gdzie by się odejść chciało...
Nikt nie wie gdzie...
Bo wszyscy wciąż wiedzą za mało.
Są takie łzy,
które nigdy nie wypłynęły,
Tylko tkwią w nas...
Gdzieś w środku serce rozstrajają.
Są tacy ludzie...,
Za których by się życie oddało.
Dlaczego...?
Nikt nie zna odpowiedzi.
Wciąż wiemy za mało...
Jedynie dusza wie...dlaczego...