Nie smuć się proszę,
bo życie to chwila.
To piękność i radość
co szybko przemija.
Bądź dobry, pogodny
jak wczesny poranek.
Bo życie szykuje Ci
wiele niespodzianek.
Życie jest jak swieca,
wypalamy sie powoli.
Lecz każdy z nas
płomyk wznieca,
każdego czasem coś boli,
coś mu doskwiera.
Lecz jest też nadzieja,
jest szczęście.
Radości i smutku są łzy,
ale ważne że jesteś Ty.
Są takie serca,
co wesprą w potrzebie,
i ciepłe dłonie,
co Twą dłoń uścisną,
aż niepokoje wszystkie
znów gdzieś prysną.
Jest taka dobroć,
co serce ogrzeje,
przyniesie radość
i nowe nadzieje...

Spadających gwiazd plejady,
noc granatową rozjaśniają.
To nie spełnionych marzeń łzy,
na ziemię w smutku powracają.
Bo jak że spełnić mają się,
gdy słowa ranią tak jak szpady.
I swoje serce ktoś ci da,
lecz tak na chwilę dla zabawy.
Cóż że zranioną duszę masz,
wszak dusza nie potrafi krwawić?
Dziś tylko jedną małą łzę,
pragnę w swym sercu pozostawić.
Noc grantową rozjaśnia blask,
to pył po gwiazdach wypalony.
I błyszczeć będzie dalej tak,
w marzeniach naszych nie spełnionych...

Nie powróci już nigdy, co się raz zgubiło,
choćbyś szukać chciał nawet i na krańcach świata.
Los przed siebie cię wiedzie swą ścieżką zawiłą,
nie ma nic w tym dziwnego, że razem się splata.
Chwila smutku z radością, wesele z tęsknotą
a niepewność o jutro z prozą dnia zwykłego.
Twoja szara codzienność, w której chodzi o to
czy w niej przetrwać potrafisz, nie niszcząc niczego.
Odrzucając wspomnienia, złudzenia tracimy,
lecz w drobiazgach się gubiąc, umieramy sami.
Gdy nie chcemy zapomnieć nawet ociupiny,
tego co było ważne, a jest już za nami.
W twej pamięci przeplotach ukryte zdarzenia,
zagubione nadzieje, szanse nieziszczone.
Już nieważne co było, jutro dziś się zmienia,
przez to co zechcesz zabrać, w którą pójdziesz stronę...

Nieuchronnie mijają rzeczy i zdarzenia.
Odchodzą chwile, doby, lecz coś się nie zmienia,
czegoś nie da się zgubić, coś trwa, coś zostaje.
Gdzieś w głębi duszy, cicho gra
malutki grajek najpiękniejszą muzykę,
która płyną falą, rytmem serca.
I już w nas pozostaje duchowe przesłanie,
łagodnie bratające trwanie i mijanie.
Nieuchronność omija, co chcemy ocalić,
wystarczy ciepłą iskrę pod sercem zapalić,
by rosły w nas i trwały ulotne wrażenia.
Drogowskazy pamięci, najmilsze - wspomnienia...

Patrzę na płomień tlący się w zniczu,
Smutek i żal się we mnie budzi.
Spoglądam w niebo i zadaję pytanie:
"Dlaczego Boże, zabierasz dobrych
ludzi?".

Słowa potrafią wiele udźwignąć.
By innych wspomóc, albo przekonać.
Ale i one czasem nie mogą.
Wszystkiego unieść na swych ramionach.
Muszą się wspierać gestem, dotykiem.
Spojrzeniem, które zagląda w duszę.
Bo tylko ono potrafi dostrzec.
Siłę odbitych na twarzy wzruszeń.
Lecz czasem słowa czują się zbędne.
I stają w gardle nie robiąc kroku.
Pragną przepuścić przed sobą ciszę.
By wygładziła swą dłonią spokój...

Najlepszym pamiętnikiem
jest S E R C E
Ono pamięta tych,
którzy są godni
P A M I Ę C I

Są takie dni,
gdy się nie wie co dalej będzie...
Kiedy wszystko jest błędem
i wszyscy są w błędzie...
Są takie miejsca,
gdzie by się odejść chciało...
Nikt nie wie gdzie...
Bo wszyscy wciąż wiedzą za mało.
Są takie łzy,
które nigdy nie wypłynęły,
Tylko tkwią w nas...
Gdzieś w środku serce rozstrajają.
Są tacy ludzie...,
Za których by się życie oddało.
Dlaczego...?
Nikt nie zna odpowiedzi.
Wciąż wiemy za mało...
Jedynie dusza wie...dlaczego...

Są dwie iskierki wędrujące przez świat wielki,
są dwie dłonie w uścisku...
i wtedy nawet łzy smakują jak szczęście,
są dwa uczucia które przezwyciężą wszystko,
jest coś czego nie ma nikt
tylko te dwie tak małe iskierki
brnące wciąż przed siebie,
potrafiące odnaleźć
w drobnych szczegółach to co piękne,
dwie a tworzą jedno...