Boleść nam serce rozdziera,
A smutek życie dusi,
Zabrała Cię Bozia, Córeczko,
Od tatusia i mamusi.

Idź prosto, prosto, wolniutko
Aż zajdziesz do nieba
Stąpaj równo, cichutko
i pewnie-tak trzeba
Ażeby nikt nie pomyślał
że się boisz, ażeby nikt Cię nie zatrzymał
Czy jesteś już?
Już stoisz
I uśmiechasz się , do siebie
Przecież już wszystko wiesz
O tym, że jesteś
A jesteś na pewno w niebie

Za ból, za łzy, za smutek i
Za wszystko czego nie mam.
Za krzyk, za sny okrutne i
Za to że nic się nie zmienia.

Za ból mój, tęsknotę mą,
I za tych co odeszli,
Los zesłał mi tych dwoje rąk
I szept modlitwy pieśni.

Dał mi bóg uwierzyć
W moją szczęśliwą gwiazdę,
I darzył mnie uśmiechem swym
A człowiek z marzeń zrobił miazgę.

Lecz upór mój zwycięży strach
I każe iść do przodu,
Zacisnąć zęby z całych sił,
Powtarzać wciąż od nowa:

Za ból, za łzy, za smutek i
Za wszystko czego nie mam.
Za krzyk, za sny okrutne i
Za to że nic się nie zmienia.

Dzieciątka po obłokach stąpające
Dzieciątka o skrzydłach roztańczonych
czy wiecie ile w nas tęsknoty, w nas, matkach opuszczonych...
Kto Was w tą podróż zabrał, powrotną niszcząc drogę,
kto śmiał odległość taką postawić za przeszkodę?
Wy tam - my tu wciąż tkwimy, czekając na spotkanie,
wracajcie z tej podróży, niech ona snem się stanie!
My dla Was wszystko-wierzcie-w nagrodę uczynimy,
by poczuć, dotknąć, tulić...

Nieba Wam uchylimy
Choć niebo dla Was co dzień otworem uchylone,
dla nas ten dzień to piekło, do bólu rozrzazone
Ja wiem, dzieciątka drogie, wiem - takich mam nie chcecie,
co bez radości życia tułają się po świecie.
Wiem, zrobicie wiele, by móc nas rozweselić,
wiem, wiec dostrzegam
szum morza - śpiew anieli.

Gwiazdę na niebie - promyk nadziei, ach...jak ich wiele
blask słońca - ciepło dla mnie od Ciebie
księżyc, bym zawsze drogę mogła odnaleźć
błękitne chmurki - namiastka Twych oczu
zapach konwalii - skóry Twojej świeżość
tęcza - obrazek barwny na niebie, z cudnym podpisem \"Mamo dla Ciebie\".
Dziecino moja, tyle mi dajesz,
za to mą miłość odwieczną dostajesz
uśmiech na co dzień też będzie w odwdzięcz,
choć serce krwawi, choć puste ręce...
Wiesz, ja poczekam, ja będę cierpliwa,
wiem, tam Ci dobrze, tam jesteś szczęśliwy.
Pogodzić się z losem podstępnym mi trzeba,
daleki mi jeszcze bilet do bram nieba.
Lecz dziękuję ze wszystko czym mnie zbliżasz do siebie,
dziękuję za słońce, za gwiazdy na niebie
I czekam w tęsknocie na nasze spotkanie, gdy wieczność
naszą wspólną drogą się stanie...

Tak trudno uwierzyć, tak trudno się pogodzić... Lecz miłość jest wieczna

Nasze Dzieci ♥ nasza radość… nadzieja…nasza miłość… bo tak właśnie mój Boże zawsze przecież było. Więc cóż napisać innego choć tysiące myśli lata po głowie. Skoro w tym wszystko zawarte wykute w kamieniu złotem pociągnięte jeszcze świeże jeszcze mocno czytelne nie starte mój Boże ani nie zatarte miłość… ona nie ginie ona pozostała lecz radość jak ją odzyskać gdy ta co ją dawała już u Ciebie mój Panie....

Kocham Cię Maleńka bardzo bardzo mocno. Czekaj na mnie Skarbie...kiedyś się spotkamy...kiedyś Cię przytulę...ukołyszę...utulę...

Łza na policzku matki..
Otrzeć ją trudno niezmiernie..
Ta łza na policzku matki, a w sercu... w sercu ciernie...
Ta łza, co nie wysycha choć niewidoczna bywa..
Łza, co dnia każdego od nowa serce rozrywa..
Kto zrozumie, ogarnie matki łzy i cierpienie...
Kto pochylić się zechce nad jej bólem, tęsknieniem...
Łza na policzku matki... wycieram ją od nowa a ona płynie i płynie wyschnąć wciąż nie gotowa...