…Czasami nie da się tak po prostu zaszyć rany,
która pozostaje w naszych sercach…
…tak długo aż nie pogodzimy się z tym czego nie da się zmienić…

Przyszedł dziś do mnie smutek, otu­lił mnie jak płaszcz żałob­ny, ciemny... I szep­tał do me­go ucha słowa iro­nią przybrane że już mnie nie opuści, na zaw­sze ze mną zostanie

Przyszedł dziś do mnie smutek, otu­lił mnie jak płaszcz żałob­ny, ciemny... I szep­tał do me­go ucha słowa iro­nią przybrane że już mnie nie opuści, na zaw­sze ze mną zostanie

Przyszedł dziś do mnie smutek, otu­lił mnie jak płaszcz żałob­ny, ciemny... I szep­tał do me­go ucha słowa iro­nią przybrane że już mnie nie opuści, na zaw­sze ze mną zostanie

Przyszedł dziś do mnie smutek, otu­lił mnie jak płaszcz żałob­ny, ciemny... I szep­tał do me­go ucha słowa iro­nią przybrane że już mnie nie opuści, na zaw­sze ze mną zostanie

Przyszedł dziś do mnie smutek, otu­lił mnie jak płaszcz żałob­ny, ciemny... I szep­tał do me­go ucha słowa iro­nią przybrane że już mnie nie opuści, na zaw­sze ze mną zostanie

Przyszedł dziś do mnie smutek, otu­lił mnie jak płaszcz żałob­ny, ciemny... I szep­tał do me­go ucha słowa iro­nią przybrane że już mnie nie opuści, na zaw­sze ze mną zostanie

Przyszedł dziś do mnie smutek, otu­lił mnie jak płaszcz żałob­ny, ciemny... I szep­tał do me­go ucha słowa iro­nią przybrane że już mnie nie opuści, na zaw­sze ze mną zostanie

Przyszedł dziś do mnie smutek, otu­lił mnie jak płaszcz żałob­ny, ciemny... I szep­tał do me­go ucha słowa iro­nią przybrane że już mnie nie opuści, na zaw­sze ze mną zostanie

Przyszedł dziś do mnie smutek, otu­lił mnie jak płaszcz żałob­ny, ciemny... I szep­tał do me­go ucha słowa iro­nią przybrane że już mnie nie opuści, na zaw­sze ze mną zostanie