Dobranoc maleńka moja .

`•°*✿*° • °*•✿•*° • °*✿*°•`
ŚWIATEŁKO PAMIĘCI
♥◕════ ❀♥❀ ════◕ ♥
ღ ``````)
ღ ``````( (
ღ `````) ) )
ღ ````(( ( ,) )
ღ ````( ( ,) ) )
ღ ````( ( (,) ) )
ღ `````[]III[]
ღ ``[░❀░❀░]
ღ ``[░❀░❀░]
ღ ``[░❀░❀░]
ღ ``[░❀░❀░]
ღ ``[░❀░❀░]
..Najlepszym pamiętnikiem
jest serce...
...Ono pamięta o tych, którzy
są godni pamięci...
♥◕════ ❀♥❀ ════◕ ♥
POKÓJ CI WIECZNY
W CICHEJ KRAINIE,
GDZIE BÓL NIE SIĘGA,
GDZIE ŁZA NIE PŁYNIE.
`•°*✿*° • °*•✿•*° • °*✿*°•`

Śmierć miała zmienić sposób,
w jaki mogłam obdarzyć
swoje Dziecko miłością,ale
nie mogła mnie pozbawić
samej Miłości....
A jeśli się kogoś kocha,
ten ktoś nie może odejść.

 ──═♦ ★ ⊱☆⊰ ★ ♦═── ──═♦ ★ ⊱☆⊰ ★ ♦═──

Nie jesteśmy osamotnieni.
Jesteśmy Przyjaciółmi Zjednoczonymi Cierpieniem.
Obdarowujemy się miłością, zrozumieniem i nadzieją.
Nasze dzieci odeszły w rożnym wieku i rożnych okolicznościach,
lecz nasza miłość do nich łączy nas.
Twój ból jest moim bólem, twoja nadzieja – moją nadzieją.
Pochodzimy ze wszystkich środowisk, mamy różne zawody,
jesteśmy rodziną wyjątkową i tak bogatą,
bo nie ma wśród nas barier wiary ani rasy,
są wśród nas młodzi i starzy.
Żałoba niektórych już jakby przycichła, ból innych jest świeży i tak dojmujący,
że są bezradni i nie widzą dla siebie nadziei.
Niektórzy znaleźli oparcie w wierze i ta dodaje im siły,
inni nadal w rozpaczy szukają odpowiedzi.
Są zbuntowani i pełni gniewu, inni borykają się z poczuciem winy lub ulegają depresji.
Od innych promieniuje wewnętrzny spokój.
Różnie przeżywamy ból spotykając się tu wśród Przyjaciół Zjednoczonych Cierpieniem,
ale tu możemy dzielić się tym bólem ze sobą tak, jak dzielimy się miłością do naszych dzieci.
Wszyscy szukamy dróg, które pozwolą nam zbudować własną przyszłość,
ale tutaj budujemy tę przyszłość wspólnie.
Przekazując sobie miłość,
dzieląc i ból i radość,
dzieląc bunt i pokój,
dzieląc wiarę i zwątpienie.
I wspierając się w żałobie i w próbie odrodzenia.
Nie jesteśmy samotni.
Jesteśmy Przyjaciółmi Zjednoczonymi Cierpieniem.

 ──═♦ ★ ⊱☆⊰ ★ ♦═── ──═♦ ★ ⊱☆⊰ ★ ♦═──

MOJA PAMIĘĆ DLA CIEBIE MARTYNKO

 ──═♦ ★ ⊱☆⊰ ★ ♦═── ──═♦ ★ ⊱☆⊰ ★ ♦═──

M.JARECZKA PYRSAKA

Światełko Aniołku [*]
Kolejny rok bez Ciebie ....
Buziaki na chmurkę...

Noworoczne światełko mej pamięci wraz z modlitwą.

•¤»★«¤•✫•¤» ★ «¤•✫•¤»★«¤•
SYLWESTROWE
ŚWIATEŁKO PAMIĘCI
•» ★ «¤• ✫ •¤» ★ «¤• ✫ •¤» ★ «•
``````(
`````))
`````( (
`````) )\\
````( ( ,) )
````( ( ( ,))
```(( (, ) )))
```( (( ,)) ) )
```(( ( , ) )) )
`````[iiiiii]
```[¤°`¤`°¤]
```[¤°`¤`°¤]
```[¤°`¤`°¤]
```[¤°`¤`°¤]
```[¤°`¤`°¤]
**********
•» ★ «¤• ✫ •¤» ★ «¤• ✫ •¤» ★ «•
SPOCZYWAJCIE W POKOJU,
A PAMIĘĆ O WAS
NIECH BĘDZIE ZAWSZE ŻYWA
•¤»★«¤•✫•¤» ★ «¤•✫•¤»★«¤•
BLISKIM ŻYCZĘ ABY MIELI
SIŁĘ NA NOWY ROK I DALSZE ŻYCIE

Śliczny Aniołku...z modlitwą.

(*)(*)(*)
|_||_||_|
MODLITWA W NIEDZIELĘ RODZINY ŚWIĘTEJ
tata śp Krzysztofa Jarczyk

“Stworzyliśmy w naszym życiu przestrzeń, która nigdy nie została zapełniona.” – czytam.
I myślę sobie, że ta przestrzeń straszy ogromną pustką i tak ciężko jest ją zapełnić. Można przyzwyczaić się do bólu. Poczucie straty i żalu towarzyszy zawsze i wszędzie. Ale ta pustka, która czasem jest tak namacalna, tak mocno trzyma w swoim uścisku, jest naprawdę nie do zniesienia. Myśl, że mogłabym teraz, w tę piękną pogodę, spacerować z moim aniołkiem, potęguje to uczucie i wzmaga uczucie samotności. Samotności najgorszej z możliwych.
Zewnętrzność jest uzbrojona w uśmiech, a wnętrze rozbrajane jest przez pustkę i tęsknotę. Plus ta okropna samotność…
»̯̆« \"
\" »̯̆«     I JAKŻE WARTO CZASAMI SIĘ ZATRZYMAĆ
»̯̆«   I ZŁAPAĆ W SKOSTNIAŁE RĘCE
\" »̯̆« OBRAZY SNÓW,WIDZIANE NA JAWIE......
»̯̆« \"___MARTYNKO___

─═ڿڰۣڿ☻ڿڰۣڿ═─ ─═ڿڰۣڿ☻ڿڰۣڿ═─ ─═ڿڰۣڿ☻ڿڰۣڿ═

M.JARECZKA PYRSAKA

____ ANIELSKI PŁACZ _____

Smutny anioł, wtuliwszy swe ramiona w skrzydła, którymi zwiastował zwykle radość,
płakał łzami, o których istnieniu wiedział,
pamiętał nawet ich smak z czasów gdy jeszcze aniołem nie był,
ale wyrzekł się ich oblekając świetliste pióra...

Pozwolił sobie na łzy wbrew regułom, którymi żyją aniołowie,
a raczej wbrew regułom, które sobie sam narzucił...
Z poczuciem winy z łamania anielskiego prawa, opuściwszy swą głowę ku ziemi,
skrapiał ziemię raz po raz łzę,
która zamiast dawać smak goryczy, ku jego zdziwieniu zamieniała się w kwiat,
o nieznanych kolorach,
którego pierwsze tchnienie zapachu sprawiało,
że w jego skrzydłach pojawiało się nowe świetliste pióro,
dając mu jednocześnie dziwne uczucie lekkości... to był zapach ulgi....
Płakał i płakał nie wiedząc nawet,
że jego skrzydła rozkwitają blaskiem tak jak łąka pod jego stopami kwiatami,
łąka, którą brał za smutny dowód swojego anielskiego występku - łez!

Nie rozumiał tylko lekkości... którą czuł... bo nie wiedział,
że dane było mu poznać ogromną tajemnicę.
Stawał się archaniołem... i oprócz radości będzie niósł już teraz zrozumienie...
A ludzie spotkawszy go dostrzegą w nim prócz radości mądrość,
mądrość którą dało mu podzielenie się swymi łzami z całym światem...
Każdy wędrowiec przechodząc przez łąkę pełną łzawych
anielskich kwiatów pomyśli \"chcę dotknąć jego skrzydeł,
bo on wie czym jest smutek, ulga, radość, łzy i mimo to
potrafi tym uskrzydlony latać tam gdzie inni nie potrafią...\".
A anioł spotkawszy tegoż wędrowca...
spojrzawszy w jego zatroskane ale pełne nadziei oczy...
zrozumie wreszcie tajemnicę... że dzieląc się smutkiem... pomnożył nadzieję...


A dlaczego usiadł skuliwszy swe skrzydła...
bo ciężar skrywanego niewypowiedzianego smutku nie pozwalał mu latać dalej, wyżej i piękniej...

•*”˜˜”*°• (¯`v´¯)•*”˜˜”*°•
MARTYNKO Z TOBĄ OD ZAWSZE
•*”˜˜”*°•NA ZAWSZE•*”˜˜”*°•
•°*”˜.•°*”˜.•°* ”˜_˜”*°•.˜”*°•

M.JARECZKA PYRSAKA