Pamiętam w modlitwie Aniołku...

Bóg Cię zabrał, z radości powstał smutek... Z codziennych uśmiechów, powstały słone łzy... Z wesołych dni, powstały szare i puste sny...(*)

,,Gdyby to niebo miało dłonie,
Które zabrałyby nas w błękit
Gdyby na ziemi można było
Schować gdzieś żale i udręki
Gdyby tęsknota miała skrzydła
I odfruwała z lękiem ptaka
Gdyby, ach gdyby można było
Z żalu już nigdy nie zapłakać..\"

____ ANIELSKI PŁACZ _____

Smutny anioł, wtuliwszy swe ramiona w skrzydła, którymi zwiastował zwykle radość,
płakał łzami, o których istnieniu wiedział,
pamiętał nawet ich smak z czasów gdy jeszcze aniołem nie był,
ale wyrzekł się ich oblekając świetliste pióra...

Pozwolił sobie na łzy wbrew regułom, którymi żyją aniołowie,
a raczej wbrew regułom, które sobie sam narzucił...
Z poczuciem winy z łamania anielskiego prawa, opuściwszy swą głowę ku ziemi,
skrapiał ziemię raz po raz łzę,
która zamiast dawać smak goryczy, ku jego zdziwieniu zamieniała się w kwiat,
o nieznanych kolorach,
którego pierwsze tchnienie zapachu sprawiało,
że w jego skrzydłach pojawiało się nowe świetliste pióro,
dając mu jednocześnie dziwne uczucie lekkości... to był zapach ulgi....
Płakał i płakał nie wiedząc nawet,
że jego skrzydła rozkwitają blaskiem tak jak łąka pod jego stopami kwiatami,
łąka, którą brał za smutny dowód swojego anielskiego występku - łez!

Nie rozumiał tylko lekkości... którą czuł... bo nie wiedział,
że dane było mu poznać ogromną tajemnicę.
Stawał się archaniołem... i oprócz radości będzie niósł już teraz zrozumienie...
A ludzie spotkawszy go dostrzegą w nim prócz radości mądrość,
mądrość którą dało mu podzielenie się swymi łzami z całym światem...
Każdy wędrowiec przechodząc przez łąkę pełną łzawych
anielskich kwiatów pomyśli \"chcę dotknąć jego skrzydeł,
bo on wie czym jest smutek, ulga, radość, łzy i mimo to
potrafi tym uskrzydlony latać tam gdzie inni nie potrafią...\".
A anioł spotkawszy tegoż wędrowca...
spojrzawszy w jego zatroskane ale pełne nadziei oczy...
zrozumie wreszcie tajemnicę... że dzieląc się smutkiem... pomnożył nadzieję...


A dlaczego usiadł skuliwszy swe skrzydła...
bo ciężar skrywanego niewypowiedzianego smutku nie pozwalał mu latać dalej, wyżej i piękniej...

•*”˜˜”*°• (¯`v´¯)•*”˜˜”*°•
ANIOŁECZKU Z TOBĄ OD ZAWSZE
•*”˜˜”*°•NA ZAWSZE•*”˜˜”*°•
•°*”˜.•°*”˜.•°* ”˜_˜”*°•.˜”*°•

M.JARECZKA PYRSAKA

.....()
... (,) 
...╒▒╕...
...╘═╛...

............).........).......).......).........
............((.......))......((......)).........
(¯♥¯)(¯♥¯)(¯♥¯)(¯♥¯)(¯♥¯)(¯♥¯)

** A N I O Ł K U **

TAK TRUDNO UWIERZYĆ...A JAK SIĘ POGODZIĆ ???
JESTEŚ W NASZYCH SERCACH PO WIECZNY CZAS...

(*) P A M I Ę T A M (*)

Wielu ludzi mówi ,że czas leczy rany...
Wielu chyba nie kochało naprawdę .

Mariusz jesteś w sercach wielu
i zostaniesz na zawsze.
Pokój Tobie Wieczny.

:((*)(*)(*)(*)*(*)(*)

Pani Jolu, jak , że śliczny i prawdziwy ten wiersz.
Dodam tylko ,że młode niewinne serce pękło okrutnie
zdeptane bezwzględna podłością.
Z serca Panią pozdrawiam

`````(¯`v´¯)
````(¯`(♥)´¯)
`````(_.^._)
````````(¯`v´¯)
```````(¯`(♥)´¯)
````````(_.^._)
``(¯`v´¯)
`(¯`(♥)´¯)
``(_.^._)
`````(¯`v´¯)
````(¯`(♥)´¯)
`````(_.^._)
````````(¯`v´¯)
```````(¯`(♥)´¯)
````````(_.^._)

\"Ci, których kochamy,
nie umierają nigdy,
bo miłość to nieśmiertelność.\"

`````(
`````))
````( (
````( ,))
```(( .) ))
```(( (,)) )
``( ((( ,) ) ))
``(( ( , ))) )
```[iiiiiiiii]
`[█]-:¦:-[█]
`[█]-:¦:-[█]
`[█]-:¦:-[█]
`[█]-:¦:-[█]
`[█]-:¦:-[█]
`[█]-:¦:-[█]

✿_✿__✿_✿

ŚWIATEŁKO
PAMIĘCI Z MODLITWĄ

✿_✿__✿_✿


żona M MARKIEWICZA
bliska rodz.GOŁOWACZ