„Odszedłeś cicho i bez pożegnania, jak ten co nie chce swym odejściem smucić, jak ten co wierzy w chwili rozstania, że niebawem ... wróci.”

(*)(*)(*)

Życie bezlitosne do ziemi przytłacza
Los ogromne kłody pod nogi wciąż wtacza
Nagle i okrutnie z serca nam wyrwało
To co było skarbem na zawsze zabrało

Trudno to zrozumieć, czarna rozpacz miota
Spokój już odpłynął, została tęsknota
Jak ochłonąć z bólu, gdy jak ogień pali
Czy kiedyś przygaśnie trochę się oddali?

Ciężko żyć w cierpieniu nie znając radości
Wiedząc, że już nigdy chyba nie zagości
Kiedy już zabrakło nadziei i słońca
Tylko czarna rozpacz i smutek bez końca

Jesteś nam aniołem tam wysoko w niebie
Gdzie nasz święty Ojciec czekał już na Ciebie
My swoją modlitwą zawsze Cię wspieramy
Smutek i cierpienie Bogu powierzamy

....Dziecko to słońce, radość i miłość, dziecko to największy skarb,
gdy zbyt szybko zgaśnie jego
płomień,
nasze serce ogarnia
rozpacz,ból, smutek i żal..

Synku,
Mój ty promyku najjaśniejszy,
który zgasł przedwcześnie
Nie musiało tak być,
nasze serca tak krwawią boleśnie

Najsmutniejsze są łzy wypłakane z tęsknoty,i zakochane marzenia pośród bezgwiezdnej nocy...Najsmutniejsze są
wspomnienia które zadają okropny ból.Najsmutniejsze jest własne serce gdy cichutko woła... wróć..

Świat ten cmentarzem z łez, ze krwi i błota!

Świat ten jak wieczna każdemu golgota!

Darmo się duch miota

Kiedy go ból zrani!

Na burze żywota

Nie ma tu przystani

Lśnisz w pamięci jak gwiazda na niebie..
pustka,żal, uczucie nicości to jest to co w sercu dziś gości... nikt cię nigdy zastąpić nie zdoła,bo nie ma takiego drugiego Przyjaciela

Bez Ciebie... każdy dzień jest szarym cieniem na ścianie, łzą na policzku, płaczem..Bez Ciebie milknie śmiech, słowa tracą swój sens...Bez Ciebie tak smutno ...tak bardzo żle

Szedł przez życie

Pełen poświęcenia i ofiary

Niosąc swój krzyż

Z uśmiechem na twarzy

Niech takim pozostanie

W sercach naszych