WSPOMNIENIA...TO CZASEM TAK MALO...Światełko pamięci dla Ciebie MARCINKU ...[*]...

♥✿✿♥
Żona Romana Kwiatkowskiego
Córka Stefana i Stanisławy Góral
Synowa W i J. Kwiatkowskich, Bliska
Urszuli Urbaniak i Ludomira Włodarskiego
~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*








..✿
...)..
..((
...)......ŚWIATEŁKO`
..[_].
(___)



____▀▀▀▀▀_______▀▀▀▀▀
__█▀((()))▀█____█▀((()))▀█
_█▀(¯`v´¯)))▀█_█▀(¯`v´¯)))▀█
█▀(¯`(۞)´¯)))▀▀▀(¯`(۞)´¯)))▀█
█▀▀(_.^._)))▀▀▀▀▀(_.^._)))▀▀█
█▀▀▀(¯`v´¯)))▀▀▀(¯`v´¯)))▀▀█
_█▀(¯`(۞)´¯)))▀▀(¯`(۞)´¯)))█
___█▀(_.^._)))▀▀▀(_.^._)))█
_____█▀▀▀(¯`v´¯)))▀▀▀█
_______█▀(¯`(۞)´¯)))▀█
________█▀(_.^._)))▀█
_____ (¯`v´¯)))_▀▀█
____(¯`(۞)´¯)))▀█
_____(_.^._)))██


..✿
...)..
..((
...).....
..[_]....PAMIĘCI
(___)...

~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*
I nagle taka cisza,
Już nic...
Nie ma już nic...
A nam pozostał ból przerażający...
I mokre nadzieje...
Umarłe łzy...
I wszędobylski smutek...

Upalne światełko pamięci dla Ciebie Marcinku Kochany ...

♥✿✿♥
Żona Romana Kwiatkowskiego
Córka Stefana i Stanisławy Góral
Synowa W i J. Kwiatkowskich, Bliska
Urszuli Urbaniak i Ludomira Włodarskiego

*•-★-•* *•-★-•* *•-★-•* *•-★-•*




_____________)
____________ ( (
____________) ) )
___________( (,) ) )
__________ ( ( ( (,) )
__________( (,) ) ) ) )
_________ ( ( ( (,) ) ) )
__________( (( (,,)) ) )
____________[[IIII]]
________ [▓]╠♥★♥╣[▓]
________ [▓]╠♥★♥╣[▓]
________ [▓]╠♥★♥╣[▓]
________ [▓]╠♥★♥╣[▓]
________ [▓]╠♥★♥╣[▓]
________ [▓]╠♥★♥╣[▓]


*•-★-•* *•-★-•* *•-★-•* *•-★-•*

Odeszli w ciszy mrok
już ich nie ma a po nich
została tylko cisza
i choć ich serca nie biją już
i choć ich nie ma To cisza szepce
że oni żyją nadal na serca mego
dnie więc zasłucham się w ciszę
może usłyszę znajomy głos.

Tak bardzo Was brak. Tak strasznie tęsknimy.

Dla Ciebie Marcinku moja pamięć i łzy...

Nad Twoją białą mogiłą
białe kwitną życia kwiaty -
O, ileż lat to już było
bez Ciebie - duchu skrzydlaty.

Nad Twoją białą mogiłą,
od lat tylu już zamkniętą,
spokój krąży z dziwną siłą,
z siłą, jak śmierć - niepojętą.

Nad Twoją białą mogiłą
cisza jasna promienieje,
jakby w górę coś wznosiło,
jakby krzepiło nadzieję.

Nad Twoją białą mogiłą
klęknąłem ze swoim smutkiem -
o, jak to dawno już było -
jak się dziś zdaje malutkim.

Nad Twoją białą mogiłą
o SYNKU - zgasłe Kochanie -
me usta szeptały bezsiłą:
- Daj wieczne odpoczywanie.

▂ ▃ ▄ ▅ ▆ ▇ ❤️ ▇ ▆ ▅ ▄ ▃ ▂ MARCINKU

DZIEKUJĘ KOCHANI ZA PAMIĘĆ O JARECZKU I MOICH NAJBLIŻSZYCH,PODCZAS MOJEJ NIEOBECNOŚCI.