__..*•.¸__¸.•*__
`
```NA ZAWSZE
````W MOJEJ
````PAMIĘCI
__.*•.¸__¸.•*__


❀░``````)
❀░`````( (
❀░`````)))
❀░````( (, ))
❀░```( ( ,)) )
❀░```( ((, ) ))
❀░`````|/
❀░【✼◈✦◈✼】
❀░【✼◈✦◈✼】
❀░【✼◈✦◈✼】
❀░【✼◈✦◈✼】
❀░【✼◈✦◈✼】
___ ((▁‚»*‾**‾*«‚▁))

✿• .¸ ✦¸. • ✿ • .¸ ✦¸.• ✿ • .¸ ✦¸.• ✿

"Czasami niebo płacze, deszcz o parapet uderza. Ktoś patrzy przez okno, widzi puste ulice, pojawił się tylko jeden cień, samotność do niego przybyła, w tę ciemną noc. Nie udało się przed nią schować".

✿• .¸ ✦¸. • ✿ • .¸ ✦¸.• ✿ • .¸ ✦¸.• ✿

C.ŚP.W.MAKOWIECKIEGO

Wtorkowe światełko pamięci ((*))

`````)
`````((
````) )
````/( ((
```((ღ)))
``/( ((ღ) )
``( (ღ) )) )
`( (( ((ღ) ))
`/( ((ღ) )))) )
`( (( ( ((ღ))) )
`( ((((ღ)) )) )
```IIIIIIIIIII`
`[] ☽⋱♥⋰☾ []
`[] ☾⋱♥⋰☽ []
`[] ☽⋱♥⋰☾ []
`[] ☾⋱♥⋰☽ []
`[] ☾⋱♥⋰☽ []

இڿڰۣ இڿڰۣ இڿڰۣ இڿڰۣ இڿڰۣ
░░░░ ░░░░░ ░░░░
`NAJJAŚNIEJSZE ŚWIATEŁKO`
___❤_____PAMIĘCI_____❤___
░░░░ ░░░░░ ░░░░
இڿڰۣ இڿڰۣ இڿڰۣ இڿڰۣ இ

...to nie prawda że Ciebie już nie ma...

()
[]

~^~^~^~^~^~^~^~
>Niegasnące Światełko<
>>>>>PAMIĘCI<<<<<
~^~^~^~^~^~^~^~
ღ⊱```````)
ღ⊱```````((
ღ⊱```````) )
ღ⊱```````/ ((
ღ⊱```````(,)))
ღ⊱``````( ( ,))
ღ⊱`````(( ( ,) )
ღ⊱`````( (,, ) ))}
ღ⊱````( (((,, )) )
ღ⊱`````[I[]I]/
ღ⊱````[’,’*’,’*’,’]
ღ⊱````[’,’*’,’*’,’]
ღ⊱````[’,’*’,’*’,’]
ღ⊱````[’,’*’,’*’,’]
ღ⊱````[’,’*’,’*’,’]
ღ⊱````[’,’*’,’*’,’]
ღ⊱````[’,’*’,’*’,’]
ღ⊱ღ⊱ღ⊱ღ⊱ღ⊱ღ⊱`
~~~~~~~~~~~~~~
``இڿڰۣ இڿڰۣ இڿڰۣ
~~~~~~~~~~~~~
"Ci, których kochamy,
nie umierają nigdy,
bo miłość to nieśmiertelność."
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
``இڿڰۣஇڿڰۣஇڿڰۣ
~~~~~~~~~~~~~~
ONI WCIĄŻ ŻYJĄ
DOPÓKI ŻYJE PAMIĘĆ O NICH!!!
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
``இڿڰۣஇڿڰۣஇڿڰۣ
~~~~~~~~~~~~~~

Choć milczą usta
w kajdany milczenia zakute
ta cisza pozornie pusta
wypełniona jest smutkiem
żalem duszy stęsknionej
bólem serca dotkliwym
tęsknotą nadziei niespełnionej
gestem bezradności niecierpliwym
snami, co się nie wyśniły
słowami, co z ust się nie wydostały
marzeniami, co się nie spełniły
chwilami, co nigdy nie zaistniały
lecz usta milczą jak zaklęte
nie przerywając ciszy
w akcie rozpaczy niepojętym,
że cisza milczeniem swym krzyczy. (*)(*)(*)(*)(*)(*)

(*) Marcinowi (*)

PAMIĘTAM
„Nie sposób oswoić się ze śmiercią. Żołnierze, lekarze i przedsiębiorcy pogrzebowi widzą ją bez przerwy i przyzwyczajają się do pewnych jej aspektów, lecz nie do jej istoty. Nie sądzę, aby ktokolwiek to potrafił. Dla mnie otrzymanie wiadomości o śmierci bliskiej osoby jest jak droga w dół po znanych, lecz pogrążonych w mroku schodach. Chodziłeś nimi milion razy i wiesz, ile stopni jeszcze przed tobą, ale gdy chcesz stanąć na następnym, okazuje się, że go nie ma. Potykasz się i nie możesz w to uwierzyć. I od tej pory będziesz się tam potykał często, ponieważ, jak wszystkie rzeczy, do których przywykłeś, ten brakujący stopień stał się cząstką ciebie „