Marcin Kroplewski (1983–2007) – Nekrolog | FUNER ®

DIJ SZCZĘŚNI

15 lat temu

Kiedy zamiera wokół nas, w ciszę zaklęty świt
I ten sam obcy czas
Puste dni

Gdy ci zabiera kogoś czas, rozpaczą sięgasz gwiazd
A gdzieś tam, obcy świat
Pusty dom
PAMIĘTAMY MARCINKU
MILIONY ŚWIATEŁEK DO SAMEGO NIEBA

Zgłoś nadużycie

Zgłoś nadużycie:

Monika i Zenek

15 lat temu

Zgłoś nadużycie

Zgłoś nadużycie:

Siostra

15 lat temu

Zgłoś nadużycie

Zgłoś nadużycie:

Mama

15 lat temu

Zgłoś nadużycie

Zgłoś nadużycie:

tata

15 lat temu

Zgłoś nadużycie

Zgłoś nadużycie:

MAMA DORIANA

15 lat temu

*************

Zgłoś nadużycie

Zgłoś nadużycie:

MAMA DORIANA

15 lat temu

*************

Zgłoś nadużycie

Zgłoś nadużycie:

DIJ SZCZĘŚNI

15 lat temu

Zapach ognia wiatr rozsyła.
Smutne łzy w oku przysyła. Stojąc na cmentarzu.
Kobieta siedzi. Przed nagrobkiem zmarłego.
Kto wie, czy to córka,
czy to miejsce pochówku jej ukochanego.
Siedzi samotna z oczami zaszklonymi.
Upamiętniając czasy, wspomnieniami tak pięknymi.
Pośród tłumów, którzy nie baczą na nią.
Idą dalej grobów szukając.
Zapala znicz, na ławkę siada.
Wzrok wpatrzony w grób, łza jej z policzka spada.
Widać, nie umie się pogodzić z losem.
Jak śmierć przyszła i zabrała jej bliskiego jednym ciosem.
Widać, ze swoim zmarłym rozmawia.
Widać kwiaty na nagrobku co chwilę przestawia.
Siedzi samiutka skulona, malutka.
Obok niej siateczki ze zniczami.
Stoi i wypatruje człowieka swymi oczami.
Wie, że już go nigdy tutaj nie zobaczy.
Siedzi na ławeczce pogrążona w rozpaczy.
Gdy wszyscy gonią, jej w miejscu stanął czas.
Każdy kiedyś umrze, każdy z nas.
Pozostanie nadzieja. Być może, gdzieś tam
zobaczymy się znowu za parę lat.
ŚWIATEŁKA PAMIĘCI OD NAS DO SAMEGO NIEBA DLA CIEBIE MARCINKU