Zapach ognia wiatr rozsyła.
Smutne łzy w oku przysyła. Stojąc na cmentarzu.
Kobieta siedzi. Przed nagrobkiem zmarłego.
Kto wie, czy to córka,
czy to miejsce pochówku jej ukochanego.
Siedzi samotna z oczami zaszklonymi.
Upamiętniając czasy, wspomnieniami tak pięknymi.
Pośród tłumów, którzy nie baczą na nią.
Idą dalej grobów szukając.
Zapala znicz, na ławkę siada.
Wzrok wpatrzony w grób, łza jej z policzka spada.
Widać, nie umie się pogodzić z losem.
Jak śmierć przyszła i zabrała jej bliskiego jednym ciosem.
Widać, ze swoim zmarłym rozmawia.
Widać kwiaty na nagrobku co chwilę przestawia.
Siedzi samiutka skulona, malutka.
Obok niej siateczki ze zniczami.
Stoi i wypatruje człowieka swymi oczami.
Wie, że już go nigdy tutaj nie zobaczy.
Siedzi na ławeczce pogrążona w rozpaczy.
Gdy wszyscy gonią, jej w miejscu stanął czas.
Każdy kiedyś umrze, każdy z nas.
Pozostanie nadzieja. Być może, gdzieś tam
zobaczymy się znowu za parę lat.

O parapet, krople deszczu dziś stukają.
Niebo płacze: – może to są Twoje łzy...
Moje kapią na poduszkę i wsiąkają:
W moim życiu dziś są piękne tylko sny!

Świat płacze obmyty w tęsknocie,
płaczą drzewa, kwiaty urocze,
róże i goździki nad grobem płaczą,
że już go nigdy więcej nie zobaczą.

Z nieba małymi kroplami deszczu
płyną łzy lata, słońca, świerszczy,
i płyną po wilgotnej ziemi,
i płyną do kwiatów zieleni.

Czerń króluje nad całym światem,
w tym dniu błękitną poświatą,
on w chwale pod niebiosa leci,
a na ziemi płacz, wiatry, zamieci.

On już szczęśliwy, daleko, wysoko,
a świat w kolorze żałoby upływa szeroko,
On już się cieszy, spogląda z góry,

My chcemy być o nas pamiętał,
pamiętaj o ziemi i o jej pięknie.
Odwiedzał nas czasem we snach, w marzeniach,
i bądź zawsze w naszych wspomnieniach.
ŚWIATEŁKA DLA CIEBIE MARCINKU