Czerwone od płaczu oczy,

cieknąca po policzku łza,

dopadła mnie dzisiaj rozpacz,

rozpacz jak gęsta mgła.



Wołające o pomoc serce,

krzycząc z bólu za dnia,

w noc zimna i chłodną,

po cichutku w poduszkę łka.



Krzyczę! lecz słów nie słyszę,

odbija sie echem od ścian,

tak cierpię bez Ciebie synku kochany,

myślami gdzieś błąkam w dal.

Mleczną drogą wśród gwiazd stąpasz
Tak daleko od nas od domu,
za daleko SYNKU KOCHANY,
za daleko ,za daleko......

ŚNIEGIEM ISKRZĄCE ŚWIATEŁKA DO NIEBA

POZDRAWIAM SERDECZNIE TWOICH NAJBLIŻSZYCH
IRENA

-----------------------------------------
Zanim w popiół się zmienię
Chcę być wielkim płomieniem
Chcę się wzbić ponad świat
Hen, do gwiazd
Ogrzać niebo swoim marzeniem
------------------------------

(*)

Jesteś jak oddech ziemi,
Zroszonej rannym deszczem.
Jesteś jednym promieniem
słońca, Który świeci mi jeszcze.
Jesteś jak słowik, który
co dzień do mnie przylatuje.
Jesteś! byłeś i będziesz
I za to ci dziękuję.

Jesteś tam, gdzie nas wciąż jeszcze nie ma.
Twego życia – tu został poemat...
W nas wyryte Twoje jest spojrzenie,
gesty, czyny oraz głosu brzmienie.

Nie ten pierwszy ból jest największy,
lecz ten drugi i trzeci
i każdy następny dzień
który bez ciebie trzeba przeżyć
bo z każdym dniem ból narasta
to nie prawda że czas leczy rany
tej rany nie można uleczyć kochany.
To dziura w sercu.
Czy można żyć z dziurą w sercu ?
Spyta ktoś,
można,my matki sieroty żyjemy.
Chronimy swe rany,by nie zobaczył
ich nikt nie pożądany.

JAŚNIUTKIE ŚWIATEŁKA DO NIEBA
otulone gwiazdkami śniegu.

twoich najbliższych serdecznie pozdrawiam
przytulam,wspieram i dziękuję że są,
po prostu są to tak wiele znaczy, IRENA

(*)