Róże ... tak, róże kochały słońce
Rosły radośnie w jego promieniach
Miłość - jak róże w słońcu rozkwitła
I nie szukała chmur, ani cienia
Lecz kiedy nadszedł czas grozy, suszy
Róże z pragnienia głowy chyliły
Choć deszcz był dla nich ratunkiem życia
Gdy wreszcie nadszedł - nie miały siły
Zginęły, w szary zmieniając się popiół
Resztkę nadziei rozpacz wydarła
Róże ... róże spaliło słońce
Miłość ... ta nawet z bólem
i łzami wszystko przetrwała

Jak róża co kole
palce rani
tak serce matki śmierć
dziecka rani
ale kocha tęskni i płacze
i nie przestanie
tak będzie aż do spotkania.

JAŚNIUTKIE ŚWIATEŁKA DO SAMEGO
NIEBA DLA CIEBIE
NAJBLIŻSZYM TYLE SŁOŃCA W SERCU
CO DZISIAJ W POGODZIE

Synku kochany
jesteś nadzieją skrywaną
ubraną w barwy marzeń
jesteś zorzą poranną
moich największych pragnień

dzień rozjaśniasz wołaniem
nocą szeptem usypiasz
i cokolwiek się dzieje
Ty moje myśli przenikasz

nie jesteś barwnym ptakiem
tańczącym po nieba błękicie
ale rodzącą się tęsknotą
każdego dnia o świcie...

Ciebie wciąż wypatruję
Byś mnie zabrał w obłoki
Byś strumieniem szerokim
Tak jak zawsze było
Wlewał radość w me życie

JAŚNIUTKIE ŚWIATEŁKA DO NIEBA
NIEDZIELNE POZDROWIENIA
DLA TWOICH NAJBLIŻSZYCH

[*][*][*]

Szukam Cię...
ciągle, bez końca
wśród dni i martwych nocy.
Szukam
W mym sercu i myślach
rozpaczliwie i bez celu
jak kamień rzucony z procy.
Szukam Cię...
W gwiazdach na niebie
i w oczach zroszonych łzami.
Szukam...
I coraz dalej do Ciebie...
Szukam...
gdzie jesteś? nie wiem
Szukam tak absurdalnie
Szukam tak bez przyczyny
Szukam, bo serce każe...
Nie ma w tym mojej winy.
Szukam Cię w każdym słowie,
Chcę widzieć w każdej twarzy.
Szukam... a stoisz koło mnie...
Tak cicho i nierealnie.
Stoisz i twarz trzymasz w dłoni...
Patrzysz, a potem wracasz do nieba...

MILIONY ŚWIATEŁEK DO NIEBA DLA CIEBIE
Twoich najbliższych bardzo serdecznie pozdrawiam
i dziękuje za to że są wraz ze mną i za światełka u
mojego syna IRENA