Zamurowałam serce swoje
zamurowałam swoje łzy
co dzień ten mur budowałam
by nie dotarł do mego
wnętrza nikt
by mój ból
został tylko moim bólem
by moje łzy były tylko dla mnie
a tęsknotę nie ujrzał nikt
dziś powiem nie ma takiego muru
który od wszystkich odgrodzi mnie
jedna chwila ,jedno słowo,
jeden gest, czyjś głośny śmiech
niebieska koszulka w tle
a me oczy wypatrują ciebie SYNKU
i łzy więzną w gardle
krzyk niemy krzyk
w mimice twarzy ukazuje się
I znowu buduję mur,
przed bliskimi by ich nie martwić,
przed obcymi by nie wiedzieli,
przed znajomymi ,by nie drażnili pytaniami.
chciałabym PANIE BOŻE
znalezć miejsce
by wykrzyczeć swój ból
aż do zmęczenia
by łzy mogły płynąć
niepowstrzymywane
i nikt tym łzom nie dziwił się.
DOBRY BOŻE ZATRZYMAŁEŚ NAM ŚWIAT
W DNIU NASZEJ TRAGEDJI I NIE DLA NAS
JUŻ PIĘKNO NIEBA I GWIAZD.
NA ZAGWIEŻDŻONYM NIEBIE SZUKAMY
TEJ JEDNEJ JEDYNAEJ GWIAZDY
JAK SERCE I WCIĄŻ NIE ZNAJDUJEMY.
MOŻE ZAŚWIECI DLA NAS WE ŚNIE
BY OGRZAĆ SERCE I OTRZEĆ ŁZĘ

MILIONY ŚWIATEŁEK DLA CIEBIE
W TEN PŁACZĄCY NIEBEM DZIEŃ
A TWOICH NAJBLIŻSZYCH
POZDRAWIAM PRZYTULAM I DZIĘKUJĘ
ZA PAMIĘĆ I ŚWIATEŁKA U MOJEGO SYNA
IRENA

[*][*][*]

Ile razem dróg przebytych
ile ścieżek przedeptanych
ile deszczów, ile śniegów
wiszących nad latarniami

ile listów, ile rozstań
ciężkich godzin w miastach wielu
i znów upór, żeby powstać
i znów iść, i dojść do celu

ile w trudzie nieustannym
wspólnych zmartwień, wspólnych dążeń
ile chlebów rozkrajanych
pocałunków? schodów? książek?
oczy twe jak piękne świece
a w sercu żródło płomienia
więc ja chciałabym twoje serce
ocalić od zapomnienia

u twych ramion płaszcz zwisa
krzykliwy, z leśnego ptactwa
długi przez cały korytarz
przez podwórze, aż gdzie gwiazda Wenus
a tyś lot i górność chmur
blask wody i kamienia
chciałabym oczu twoich chmurność
ocalić od zapomnienia.

światełka do nieba dla ciebie

przytulam do serca i pozdrawiam twoich najbliższych
nadszedł jesienny deszczowy czas
i wiatr co wzmaga smutek i łzy
to tak jakby niebo płakało wraz z nami.
IRENA