W sercu moim wyryte Twoje jest istnienie,
każdy dzień bycia razem,twoje
gesty, czyny, nasze rozmowy ,
oraz twego głosu brzmienie.
Nie mogę mymi myślami uciec wstecz
To ból przeogromny
me myśli idą naprzód
ciągle szukają cię
a ciebie nie ma
wciąż nie ma synku
Nie widać dziś księżyca
ani gwiazd na niebie
nie widać CIEBIE
A w sercu smutek
ogromna tęsknota
ból,żal i łza cicho
spływająca
za Tobą dziecko kochane.

Nie ten pierwszy ból jest największy,
lecz ten drugi i trzeci
i każdy następny dzień
który bez ciebie trzeba przeżyć
bo z każdym dniem ból narasta
to nie prawda że czas leczy rany
tej rany nie można uleczyć kochany.
To dziura w sercu.
Czy można żyć z dziurą w sercu ?
można,my matki sieroty żyjemy.
Chronimy swe rany,by nie zobaczył
ich nikt nie pożądany.

JAŚNIUTKIE ŚWIATEŁKA DO NIEBA


Twoich najbliższych serdecznie pozdrawiam
przytulam,wspieram i dziękuję że są,
po prostu są to tak wiele znaczy,
Ludzie robią przez internet wielkie interesy,
my siebie wspieramy sercem,myślami
oraz wierszami które są jak listy
dla naszych kochanych,nie obecnych z nami.
Irena

(*) MARCINOWI

Jest jeszcze taka miłość,
ślepa, bo nie widoczna,
jak szczęśliwe nieszczęście,
pół radość, pół rozpacz,
ile to trzeba wierzyć,
milczeć, cierpieć, nie pytać,
biegać jak szalena do skrzynki pocztowej
by nie dostać nic

za wszystko...za życie i śmierć

Cisza wieczorna studzi zdarzenia,
gdy z gwiazd spogląda Anioł srebrzysty
a rozważając minione chwile pisze z nadzieją przyszłości listy.
Chociaż nie słyszysz szelestu skrzydeł
każdemu dana ciepła opieka,
rozsnuta chwilą, znaczona blaskiem,
która spokojem w snach na nas czeka.

NAJJAŚNIEJSZE ŚWIATEŁKA DO NIEBA
ZAPALANE SERCEM

Zapach ognia wiatr rozsyła.
Smutne łzy w oku przysyła. Stojąc na cmentarzu.
Kobieta siedzi. Przed nagrobkiem zmarłego.
Kto wie, czy to córka,
czy to miejsce pochówku jej ukochanego.
Siedzi samotna z oczami zaszklonymi.
Upamiętniając czasy, wspomnieniami tak pięknymi.
Pośród tłumów, którzy nie baczą na nią.
Idą dalej grobów szukając.
Zapala znicz, na ławkę siada.
Wzrok wpatrzony w grób, łza jej z policzka spada.
Widać, nie umie się pogodzić z losem.
Jak śmierć przyszła i zabrała jej bliskiego jednym ciosem.
Widać, ze swoim zmarłym rozmawia.
Widać kwiaty na nagrobku co chwilę przestawia.
Siedzi samiutka skulona, malutka.
Obok niej siateczki ze zniczami.
Stoi i wypatruje człowieka swymi oczami.
Wie, że już go nigdy tutaj nie zobaczy.
Siedzi na ławeczce pogrążona w rozpaczy.
Gdy wszyscy gonią, jej w miejscu stanął czas.
Każdy kiedyś umrze, każdy z nas.
Pozostanie nadzieja. Być może, gdzieś tam
zobaczymy się znowu za parę lat.
ŚWIATEŁKA DO NIEBA DLA CIEBIE

Z CAŁEGO SERCA POZDRAWIAM TWOICH NAJBLIŻSZYCH

[*][*][*]