Oddech śmierci Cię zabrał
I nie pozwolił Ci żyć.
Śmierć zamknęła Twe oczy
I lodem zmroziła Twe serce.
Śmierć zamknęła Twe powieki,
Ciało skuła lodem,
Serce uśpiła na wieki,
Usta otuliła chłodem.
Śmierć Ci zamknęła usta
I na główkę włożyła swą koronę....

✿*°•°*•✿•*°•°*✿*°•°*•✿•*°•°*✿

___ANIOŁECZKU____KIEDYŚ LOS ZNOWU NASZE SERCA POŁĄCZY_____

✿*°•°*•✿•*°•°*✿*°•°*•✿•*°•°*✿

M.JARECZKA PYRSAKA

W pamieci mej
Żyją wspomnienia
Z naszych dni
Wspólnych chwil
Dziś
pozostały sny
Wiem nie wrócisz juz
wiec dziś wspominajac Ciebie
ocierając płynące łzy,
tęsknie wciąż mocno,
wierząc ze odnajdziemy się
gdzieś tam daleko...

Na dnie serca miejsce jest
Zrobione całe z łez
Ze słonych kropel mały kruchy świat
Całym mym sercem jesteś TY
Niebo milczy, szepczą łzy
Nikogo więcej nie ma tylko ja
W środku serca łzawy świat
Na zewnątrz wszystko gra
Uśmiecham się i nikt nie widzi nic

Odkąd nie ma Cię
nie ma nic, nie ma mnie,
nie ma planów i marzeń,
patrzę w niebo i życzenie ślę
SŁYSZYSZ BOŻE ,SŁYSZYSZ ,
JAK BARDZO KOCHAM DZIECKO SWE ?!
Więc dlaczego go przy mnie tu nie ma.

NAJJAŚNIEJSZE ŚWIATEŁKA
DO SAMEGO NIEBA DLA CIEBIE
A NAJBLIŻSZYCH TOBIE
SERDECZNIE POZDRAWIAM
TAK Z SAMEGO SERCA

(*) ŚWIATEŁKA WIECZNEJ PAMIĘCI (*)

*.¸(*.¸♥¸.*´)¸.*´
♥«…..
... »♥.. PAMIĘTAM
…»♥… Marcinku
... »♥ ((*))*((*))
♥« *.¸(*.¸♥¸.*´)¸.*´

Smutny jest świat gdy odchodzi
najukochańsze sercu życie.
Kiedyś było inaczej:
wspólne dni, marzenia,radości.
Teraz tego już nie ma.
Dzisiaj to tylko- wspomnienia...

Najjaśniejsze światełko pamięci Marcinie.

Juliusz Słowacki


Rozłączenie


Rozłączeni - lecz jedno o drugim pamięta;
Pomiędzy nami lata biały gołąb smutku
I nosi ciągłe wieści. Wiem, kiedy jesteś w ogródku,
Wiem, kiedy płaczesz w cichym pokoju zamknięta;

Wiem, o jakiej godzinie wraca bólu fala,
Wiem, jaka ci rozmowa ludzi łzę wyciska.
Tyś mi widna jak gwiazda, co się tam zapala
I łzę różową leje, i skrą siną błyska.

A choć mi teraz ciebie oczyma nie dostać,
Znając twój dom - i drzewa ogrodu, i kwiaty,
Wiem, gdzie malować myślą twe oczy i postać,
Między jakimi drzewami szukać białej szaty.

Ale ty próżno będziesz krajobrazy tworzyć,
Osrebrzać je księżycem i promienić świtem:
Nie wiesz, że trzeba niebo zwalić i położyć
Pod oknami, i nazwać jeziora błękitem.

Potem jezioro z niebem dzielić na połowę,
W dzień zasłoną gór jasnych, w nocy skał szafirem;
Nie wiesz, jak włosem deszczu skałom wieńczyć głowę,
Jak je widzieć w księżycu odkreślone kirem.

Nie wiesz, nad jaką górą wschodzi ta perełka,
Którą wybrałem dla ciebie za gwiazdeczkę-stróża?
Nie wiesz, że gdzieś daleko, aż u gór podnóża,
Za jeziorem - dojrzałem dwa z okien światełka.

Przywykłem do nich, kocham te gwiazdy jeziora,
Ciemne mgłą oddalenia, od gwiazd nieba krwawsze,
Dziś je widzę, widziałem zapalone wczoraj,
Zawsze mi świecą - smutno i blado - lecz zawsze...

A my ,
Zamilkniemy na chwilę i znów się wołamy
Jak dwa smutne słowiki, co się wabią płaczem.

RAZ DESZCZ RAZ SŁOŃCE
RAZ ŁZA I SMUTEK A POTEM NIEŚMIAŁY UŚMIECH
TAKI DZIŚ DZIEŃ NA ŚWIATEŁKA DLA CIEBIE
NIECH ICH BLASK WIATR DO SAMEGO NIEBA NIESIE.