Nie płacz ja przecież jestem tam gdzie Ty.. W powiewie wiatru i mgły! Ja żyję przy Tobie w codzienności tych dni,w każdym spojrzeniu chwil! Popłynę kiedyś z Tobą na drugi brzeg,pokażę świat bez łez lecz to jeszcze nie jest ten czas,nie jest ten dzień-Więc śnij swym snem...

Nic już nie będzie tak samo,
Została tęsknota i gorzkie łzy
Ale WSPOMNIENIE pozostało
Szczęśliwych RAZEM spędzonych dni.
WSPOMNIENIEM się tylko żyje
Uśmiecha się człowiek lub smuci
Lecz to co w życiu minęło
Niestety- już nigdy nie wróci...(*).

Światełko Pamięci (*).

„Dopóki pamiętamy o tych, którzy odeszli to oni są w nas, nawet w szarych dniach, kiedy wszystko okrywa się smutkiem…”
Pozostawiam swoją pamięć i modlitwę (*)

:((````
:((`````
:((```````
:((```````(
:((```````))
:((``````(+)
:((`````(((+))
:((`````((+))))
:((````[_____]
:((````OOOOO

Siostra Śp. K.J.R Kwietniewskich

Zapach ognia wiatr rozsyła.
Smutne łzy w oku przysyła. Stojąc na cmentarzu.
Kobieta siedzi. Przed nagrobkiem zmarłego.
Kto wie, czy to córka,
czy to miejsce pochówku jej ukochanego.
Siedzi samotna z oczami zaszklonymi.
Upamiętniając czasy, wspomnieniami tak pięknymi.
Pośród tłumów, którzy nie baczą na nią.
Idą dalej grobów szukając.
Zapala znicz, na ławkę siada.
Wzrok wpatrzony w grób, łza jej z policzka spada.
Widać, nie umie się pogodzić z losem.
Jak śmierć przyszła i zabrała jej bliskiego jednym ciosem.
Widać, ze swoim zmarłym rozmawia.
Widać kwiaty na nagrobku co chwilę przestawia.
Siedzi samiutka skulona, malutka.
Obok niej siateczki ze zniczami.
Stoi i wypatruje człowieka swymi oczami.
Wie, że już go nigdy tutaj nie zobaczy.
Siedzi na ławeczce pogrążona w rozpaczy.
Gdy wszyscy gonią, jej w miejscu stanął czas.
Każdy kiedyś umrze, każdy z nas.
Pozostanie nadzieja. Być może, gdzieś tam
zobaczymy się znowu za parę lat.

Życie bez Ciebie,
to życie przez łzy,
to życie bez sensu...

..♥....KCB..