„... nie ma już dni, które nas rozdzielą, choć upiór dnia stoi w oknie i czeka nie doścignie nas nikt na drodze dalszej od śmierci, nie odnajdzie nas nikt, bo droga nasza za daleka…”Moja pamięć i modlitwa na dzisiejszy dzień (*)

() () ()
[] [] []

Siostra śp. Marcina Malara

<< (*)>> Pamiętam :)

()()()
[][][]

Jest krótko po północy, a ja zapalam kolejne światełko, bo jest ono dla mnie symbolem więzi i tylko w taki sposób mogę uwiecznić moją pamięć.

__________$$$$$$
________$$$$$$ $
______$$$$$$$$ _$$
____$______ $$$$$$$
____$$$$_______ $$$$
_____$$$$$$$____ $$$
_______$$$$$$$__ $$$
___________$$$$__ $$
_____________$$$__ $
______________ $$$$
______________ $$$
$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$
$$$$$____SPOCZYWAJ_____$$$$$
_$$$$$$___W POKOJU___$$$$$$
__ $$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$
_____ $$$$$$$$$$$$$$$$$$

Na zawsze w moim sercu, w moich myślach i w słowach mojej modlitwy.
Spotkałam na swojej drodze ludzi, o których będę pamiętać już zawsze, nawet jeśli czasami nie będę mogła zapalić światełka.

,,...co się zdarzy przy drodze- nie wraca,
i to, co w wieczność odchodzi - ginie.
Nie płacz, nie płacz, zawsze pozostaje
urojona podróż po obłokach.
Nie płacz, zawsze jeszcze zostanie tabun drzew niby masztów ze złota,
jeszcze pragnień w powietrzu śpiewanie,
jeszcze w trawach wędrówka zostanie...”

....................)
....................(,)
..................([__])
..................([__])
..................([++])
_...............{(____)}
........... ((_,»*—**—*«,_))
...*”~~”*°•._~”*°••°*”~_.•*”~~”*°

Wszędzie szukamy Waszych śladów Kochani.
Wszystko kojarzy nam się z Waszym krótkim pobytem
tu na ziemi, ale również z Waszym odejściem.

()
[]

Zapach ognia wiatr rozsyła.
Smutne łzy w oku przysyła. Stojąc na cmentarzu.
Kobieta siedzi. Przed nagrobkiem zmarłego.
Kto wie, czy to córka,
czy to miejsce pochówku jej ukochanego.
Siedzi samotna z oczami zaszklonymi.
Upamiętniając czasy, wspomnieniami tak pięknymi.
Pośród tłumów, którzy nie baczą na nią.
Idą dalej grobów szukając.
Zapala znicz, na ławkę siada.
Wzrok wpatrzony w grób, łza jej z policzka spada.
Widać, nie umie się pogodzić z losem.
Jak śmierć przyszła i zabrała jej bliskiego jednym ciosem.
Widać, ze swoim zmarłym rozmawia.
Widać kwiaty na nagrobku co chwilę przestawia.
Siedzi samiutka skulona, malutka.
Obok niej siateczki ze zniczami.
Stoi i wypatruje człowieka swymi oczami.
Wie, że już go nigdy tutaj nie zobaczy.
Siedzi na ławeczce pogrążona w rozpaczy.
Gdy wszyscy gonią, jej w miejscu stanął czas.
Każdy kiedyś umrze, każdy z nas.
Pozostanie nadzieja. Być może, gdzieś tam
zobaczymy się znowu za parę lat.