W DNIU TWYCH IMIENIN .W DNIU TWEGO ŚWIĘTA,SERCE MI BIJE SERCE PAMIĘTA..NIECH WIĘC ŻYCZENIA LECĄ LISTOWNIE .BO NIE MOGE PRZEKAZAĆ SŁOWNIE NIECH LECĄ PRĘDKO DO SWEGO CELU ...KOCHAM CIĘ MOJA WNUCZKO.TWOJA BABCIA

W DNIU TWYCH IMIENIN .W DNIU TWEGO ŚWIĘTA,SERCE MI BIJE SERCE PAMIĘTA..NIECH WIĘC ŻYCZENIA LECĄ LISTOWNIE .BO NIE MOGE PRZEKAZAĆ SŁOWNIE NIECH LECĄ PRĘDKO DO SWEGO CELU ...KOCHAM CIĘ MOJA WNUCZKO.TWOJA BABCIA

(*) pamiętam zawsze


"Jak górskie szczyty dookoła patrzymy na siebie odseparowani dolinami, za duzi, aby przemknąć niepostrzeżenie obok, za mali, by dotknąć nieba."

„W nieszczęściu największym nieszczęściem jest to, że kiedyś było się szczęśliwym. „
(*) ANIOŁECZKU MALEŃKI

To szczęście było tylko przy Tobie

(*) Nasza pamięć

Nudno jest tu bez ciebie. Nudno do obłędu!
Jestem jeszcze wraz z wiewiórką i pieskiem,
Piszę, czytam i palę, wciąż mam oczy niebieskie,
Lecz to wszystko tylko siłą rozpędu.

Wciąż jeszcze świt jest szary, zmierzch niebiesko -złoty,
Dzień przechodzi na jedną, noc na drugą stronę
I róże zakwitają bez wielkiej ochoty:
Bo tak są już przyzwyczajone.

A jednak świat się skończył. Czy wy rozumiecie?
Świata nie ma i ja go nie stworzę.
Czas jest równy i cichy. Lecz czekajcie... może -
Może ja jestem już na tamtym świecie?


Pawlikowska-Jasnorzewska Maria „BEZ CIEBIE „

MAJECZKO (*)


„..Choć nie ma Cię, jesteś.
Wciąż czekam na Ciebie
tęsknotą natchniona,
Tobą wypełniona, czekam.
Ty jesteś jak ogień,
co w sercu mym płonie.
Nim zgaśnie ja zasnę na ustach z Twoim imieniem….”

•*ღ♥ღ*•.Walentynkowe światełko¸.•*ღ♥ღ*•
dla MAJECZKI

(*) Otulam Ciebie pamięcią serca**

„Pod powiekami łez brakuje,
Tęsknota dręczy, wszystko smuci,
W sercu Twój obraz się maluje,
Kto nas bez Ciebie żyć nauczy”

Napisałam Twoje imię na niebie ,ale wiatr je rozdmuchał,napisałam Twoje imię na piasku ,ale fala je rozmyła .Napisałam Twoje imię w moim sercu i na zawsze tam zostanie .
KOCHAM CIĘ ŚLICZNA WNUCZKO .

MAJECZKO
(*)Otulamy Ciebie pamięcią naszych serc **

„Potoki mają swe łoża -
I mają granice morza
   Dla swojej fali -
I góry, co toną w niebie,
Mają kres dany dla siebie,
   Nie pójdą dalej!
Lecz serce, serce człowieka,
Wciąż w nieskończoność ucieka
Przez łzy, tęsknoty, męczarnie
I wierzy, że w swoim łonie
Przestrzeń i wieczność pochłonie
   I niebo całe ogarnie. „