Podążam drogą - nikomu nieznaną.
Idę w swym bólu,szukając schronienia.
Samotnie błądzę - w myślach splątanych.
Wzmacniam swą wiarę- gdy Ciebie nie ma.

Dławi mnie cisza , rozrywa mą duszę.
Odsuwa ode mnie radość istnienia.
A ja tą drogą podążać muszę,
by znaleźć Siebie - gdy Ciebie nie ma.

Chłód mnie przenika ,osłabia mą wiarę ,
więc się otulam ciepłem wspomnienia ,
Ta smutna droga , kiedyś się skończy,
Muszę w niej wytrwać-gdy Ciebie nie ma.

PAMIĘTAM

Podążam drogą - nikomu nieznaną.
Idę w swym bólu,szukając schronienia.
Samotnie błądzę - w myślach splątanych.
Wzmacniam swą wiarę- gdy Ciebie nie ma.

Dławi mnie cisza , rozrywa mą duszę.
Odsuwa ode mnie radość istnienia.
A ja tą drogą podążać muszę,
by znaleźć Siebie - gdy Ciebie nie ma.

Chłód mnie przenika ,osłabia mą wiarę ,
więc się otulam ciepłem wspomnienia ,
Ta smutna droga , kiedyś się skończy,
Muszę w niej wytrwać-gdy Ciebie nie ma.

PAMIĘTAM

Tak nagle ucichło i tak posmutniało.
Pustka niby pętla zaciska się wokół.
Tak ciężko uwierzyć, że coś już się stało...
Tak trudno zrozumieć tajemnice mroku

Płaczą trawy, drzewa i płaczą kamienie,
które choć raz jeden spotkały się z Wami
i miejsce, gdzie oddaliście swe ostatnie tchnienie...
Łzawią moje oczy i chmury nad głową.

Gdzież szukać przyczyny? W marnym przeznaczeniu?...
Że miejsce, że czas zły, że człowiek bezmyślny?
Że cel osiągnięty w tym krótkim wcieleniu?
Że teraz marzenie, to senne się ziści?

W czystej i niewinnej, najbielszej bieli
różowa śmierć skrycie czyhała nad drzewem
po to, by Was zranić, żeby nas rozdzielić –
pozostawić smutek przeplatany gniewem.

Już czas się nie cofnie, życie nie powtórzy.
Zastygnie tęsknota i żal, łzy przelane...,
bo przecież dzień zawsze przychodzi po burzy –
tak było, tak będzie, tak jest zapisane ...

Maju, pamietam Maleńka (*)

ŚWIATEŁKO NASZEJ PAMIĘCI *

Jaśniutkie światełko mojej nieustającej pamięci o Tobie Aniołku ((**))((**))((**))

Mamusię pozdrawiam serdecznie:)

Mój Skarbeniek kochany (")