ŚWIATEŁKO MOJEJ PAMIĘCI

\" Kto kocha ten powinien być przygotowany na cierpienie\"

( Ojciec Pio )

Miłość to kwiat, który rozkwita powoli,
ale nigdy nie więdnie.
Miłość czasami rani, zadaje ból i cierpienie,
kiedy ktoś bliski odchodzi.

Madziu
Pokój Tobie Wieczny

:((*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)

                      
       ░░(¯`v´¯)░(¯`v´¯)░
     ░░(¯`[█]´¯)(¯`[█]´¯)░
░░(¯`v´¯)(_.^._)░(_.^._)░
░(¯`[█]´¯)░ŚWIATEŁKO
 ░(_.^._)░░ DLA CIEBIE...
⋱⋱⋱⋱⋱⋱⋱⋱⋱⋱⋱⋱⋱⋱
Dzień taki zimny i pochmurny..straszny wiatr..jakby odczuwał nasze stęsknione myśli..i chciał je Wam dalej przesłać..

JEST TAKIE MIEJSCE , KTÓREGO NIE ZBURZY ŻADNA ZAMIEĆ...
TAKIE MIEJSCE SZCZEGÓLNE TO...
MIŁOŚĆ , WSPOMNIENIE , PAMIĘĆ...
...MADZIU ....

             (¯\\\'`:´\\\'¯)  
           )¯`- \\\'O -´¯(
          (__¸´ \\\' `¸__)
           ´(__.:.__)
          )¯`. ´/`
         (  ░)/-(
          `-. /░)    NAJJAŚNIEJSZE ŚWIATEŁKO
            |/            NASZEJ PAMIĘCI
....................................................... {{{*}}}

♥ *•¸*•¸•*¸•* ♥`*•¸•* ♥ *•¸*•¸•*¸•* ♥`*•¸•* ♥ *•¸*•¸•*¸•* ♥`*•¸•* ♥ *•¸*•¸•*¸•* ♥

Światełko na dziś i kilka następnych dni.
Wyjeżdżamy i nie będziemy mieli dostępu do internetu.
.

„Jak ptaki jesienią….”

Jak ptaki jesienią
kiedyś wszyscy odlecimy
do swojej Arkadii -szczęśliwości
i miłości wiecznej krainy .

Wszystko za sobą pozostawimy;
szczęścia krótkie chwile
i smutku długie godziny ,
to co kochamy i co nienawidzimy;

Gdy kiedyś jak ptaki odlecimy
choć nie znamy odlotu godziny..
Wiosną wrócą ptaki znów założą rodziny
my nie powrócimy jak inni nie wrócili…

Zazielenią się wiosną brzozy ,jarzębiny
ludzie będą nadal tworzyć wiersze,rymy.
Teraz najważniejsze jest nadal pytanie;
co po sobie w pamięci ludzi zostawimy ?
Oby pozostała po nas dobra pamięć ….

Gdy jak ptaki jesienią stąd odlecimy…

~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~

~✿~ MADZIU ~✿~TAK BARDZO MI SMUTNO BEZ CIEBIE,
TY DO MNIE NIE PRZYJDZIESZ,TYLKO JA DO CIEBIE......

~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~

M.JARECZKA PYRSAKA

Pamiętam o Tobie,Madziu kochana....

Jest ta­ki mo­ment, kiedy ból jest tak duży, że nie możesz od­dychać. To jest ta­ki spryt­ny mecha­nizm. Myślę, że przećwiczo­ny wielok­rotnie przez na­turę. Du­sisz się, in­styn­ktow­nie ra­tujesz się i za­pomi­nasz na chwilę o bólu. Boisz się naw­ro­tu bez­dechu i dzięki te­mu możesz przeżyć.

ŚWIATEŁKO PAMIĘCI Z MODLITWĄ ZOSTAWIMY