kochany mąż,najdroższy ojciec,brat,ojczym,ukochany zięć,przyjaciel tak wielu ludzi,ogromna szczerość i serce dla ludzi ,nauczyciel, to Twoje bogactwo które zabrałeś ze sobą.
A my - cóż smutek ,ale jesteś na zawsze w naszych sercach.

Życie nasze jak pociąg się toczy ,
gdy się rodzisz to wsiadasz do niego.
I ten pociąg przez życie Cię wiezie
aż do końca – przystanku Twojego.

Nikt z nas nie zna czasu podróży .
Pociąg jedzie, wciąż nowe perony ,
ciągle nowi ludzie wsiadają .
Pociąg w rożne rozwozi ich strony.

Jedni dłużej są w Twoim przedziale.
Inni tylko na chwilkę wsiadają .
Są też tacy co zajrzą i znikną
i nic innym w podróży nie dają.

Każdy ślad swój jakiś zostawi .
Mały uśmiech, rąk dotyk, kwiat róży.
To w pamięci swojej zachowasz
Już do końca życiowej podróży.

Najsmutniejsze są chwile w podróży,
gdy wysiądą Ci, których Ty kochasz.
Po nich zawsze pustka zostaje ,
cicho w kącie przedziału zaszlochasz.

I już smutek zostanie do końca .
I tęsknota co pali Cię skrycie ,
bo już bez tych co byli najbliżsi
musisz dalej pojechać przez życie.

Lecz gdy w końcu do celu dojedziesz,
na końcowym wysiądziesz peronie ,
to pamiętaj, że oni tam będą ,
znowu odnajdziesz kochane ich dłonie…

Kiedy pierwszy raz spotkałem Maćka na Dakarze w 2002 roku, powiedział do mnie po francusku: C'est avec la radio"... i ten jego uśmiech...
Został moim najlepszym przyjacielem.
Nie potrafił odmawiać. Powtarzał, żebym mniej pracował, nauczył się wreszcie cieszyć się życiem.
Maciek, zawsze zostaniesz w moim sercu.

Umiera sie nie dlatego by przestac zyc, lecz po to by zyc inaczej.

W naszych sercach jestes na zawsze!

to niesprawiedliwe, wciąź tylko jedno natrętne pytanie dlaczego? dlaczego?.....

Zegnaj nasz nauczycielu, teraz uczysz Anioły jak się posługiwać wyciągarkami....

Maćku, z rajdowym pozdrowieniem żegnamy Cię