(*)

()
[]

światełko dla ciebie skarbie...przyjdź chociaz na małą chwilkę do mnie...niczego bardziej nie pragnę...tak bym chciała cię zobaczyć,przytulić chociaż we śnie... (*)(*)(*)(*)...kocham...

Odszedłeś tak szybko - a tyle chciałam Ci dać.
Odszedłeś tak szybko - a z Twym odejściem przyszedł płacz.
Odszedłeś tak szybko - została po tobie pustka w sercu, cierpienie i żal.
Już nic nie będzie tak jak kiedyś,
Bo komu mam powiedzieć ?
Czy komuś jak Tobie zaufać mogę ?
Teraz kiedy stoję nad Twoim grobem
I zalana łzami patrzę w jasny płomień znicza,
Przypominam sobie najpiękniejsze chwile naszego życia.
I gdy czas mija w ciszy i milczeniu,
Ja zadaje pytanie:
"Czemu Ty kochanie , czemu...?"


kocham cię ...tak bardzo cie kocham ...i tak juz pozostanie na zawsze ...aniele mój czuwaj nad nami...do zobaczenia skarbie...

(*)

(*)

mogę powiedzieć o śmierci tak: nie wiem, czym ona jest, ale wiem, co powoduje. Ona zabiera. Po prostu, a może wcale nie po prostu, ale nieraz w dość skandaliczny sposób, zabiera. Tym, którzy tu zostają zadaje najpierw ból, a potem przeistacza się w tęsknotę. Jeśli się kogoś kocha, a rodzic kocha swoje dzieci, to wszystko jedno, czy jest to stan mniej lub bardziej uświadomiony – śmierć powoduje tęsknotę. Odtąd tęskni się zupełnie inaczej niż dotychczas. Tęskni się za kimś, kto wcześniej stawał w drzwiach wracając do domu… I już więcej w tych samych drzwiach tak go nie spotkam. Nawet teraz, po wielu latach, spoglądam z mojego pokoju na te właśnie wejściowe drzwi i wiem, że… kiedyś było inaczej. Ona – śmierć, zmieniła dużo, wiele, a może nawet w pewien sposób wszystko…

Macku,ta wlasnie smierc zabrala Ciebie i pozostawila bol i smutek.(*)

nie ma dnia; nie ma godziny,minuty,sekundy bym za tobą nie tęskniła skarbie...tak bardzo bym chciała byś ze mną był...(*)(*)(*)(*)