Jakże Cię poznam wśród tych wszystkich cieni
w dolinie umarłych? /A. Mandalian/

Maćku,

Chcę wierzyć, że spotkamy się na drugim brzegu. Spotkamy się tam, gdzie lata są tylko chwilą, jak gdyby Twoja śmierć nigdy nas nie rozłączyła. Spotkamy się i dokończymy naszą rozmowę - która została przerwana tak nagle. Spotkamy się i zniknie wspomnienie dni bez Ciebie, niewypowiedzianych słów, niedokończonych dyskusji.

"rozmawiam z twoją śmiercią (skoro
tylko tyle mogę) o mojej śmierci
odkąd mam jej numer telefonu w notesie
i dzwonię żeby zagadnąć o ciebie

myślę o twoim życiu, które dobiegło dwudziestu
paru lat aby cieszyć się wonnością
odkąd mam jej telefon jestem spokojniejszy
o to czy cię usłyszę, zobaczę i obejmę

zatem myślę o twoim życiu, które tutaj nigdy
nie było wonnością ani nie jest tym czym
jest gdzie indziej odkąd dzwonię ażeby zapytać
co porabiasz i co mam ze sobą zrobić"
Eugeniusz Tkaczyszyn - Dycki

ARS POETICA

Wpatrzeć się w rzekę, w której czas i woda
płyną, i wspomnieć, że czas też jest rzeką.
Wiedzieć, że wszyscy płyniemy jak rzeka,
że twarze miną tak, jak mija woda.

Czuć, że bezsenność jest też snu odmianą,
co śni, że śni i że nawet śmierć ta,
której się ciała lękają, jest śmiercią
naszej nocy powszedniej i też snu odmianą.

Poznać, że dzień lub rok to tylko symbol
człowieczych dni, człowieczego czasu,
i ból obrażeń doznanych od czasu
przemienił w dźwięk, muzykę i symbol.

Ujrzeć, że śmierć jest śnieniem, a zachody słońca tkają swe smutne złoto i to jest poezja,
która jest nieśmiertelna i biedna. Poezja
powraca jak jutrzenka i zachody słońca.

Czasem z jakiegoś zmierzchu wynurza się twarz
patrząca z głębi jakiegoś zwierciadła.
Sztuka winna być głębią owego zwierciadła,
które objawi tobie twoją własną twarz.

Maćku, pamiętasz?

"Pewienem tego, a nic się nie mylę
Że bądź za długą, bądź za krótką chwilę
Albo w okręcie całym doniesiony
Albo na desce biednej przypławiony
Będę jednak u brzegu
Gdzie dalej nie masz biegu
Gdzie dalej nie masz biegu"

Ewa