”Zmarli moi, pomóżcie mi!
Tylko przez was się budzi moja wiara ze snu,
Tylko przez was dosięgam jej siły w pokorze,
Tylko wy mnie wznosicie nad próbę doczesną,
Tylko z was mnie oświeca, co jest ostateczne,
Tylko za wami iść mi, iść na wieki wieczne.”

Zostawiam cichy szept modlitwy (*)

Pamiętamy!!

SPOCZYWAJ W POKOJU [*]

Nie spojrzysz na Słońce,
Nie dotkniesz Deszczu,
Nie zaznasz już Strachu,
Nie poczujesz Lęku,
Nie wypowiesz Słowa,
Lecz nim Pamięć będzie,
A Myśl, że Cię nie ma... Sprawi,
Że będziesz Wszędzie...
Ciało Umiera...

Taka kolej rzeczy...
Jednak Płomień Życia...
Dalej będzie Świecił...
Jego Siła Blasku...
Zależy od Ludzi,
Których, kiedyś Twój Żywot
Dotknął i Pobudził...
Więc gdy Płomień Jasny...
Niech Dusza Tryumfuje...
I Niech Czuwa nad Tymi,
Których za Życia Miłuje...

Światełko Pamięci(*)

Bez cierpienia nie zrozumie się szczęścia.

Jak morskich głębin otchłanie
jak mroki bezgwiezdnej nocy
człowieczy los niepoznany
tajemnicą z dnia na dzień się toczy.

Od wczesnych dzieciństwa już lat
podróż w nieznane funduje nam życie
zapisując w kronikach gwiazd
naszych przeżyć wierne odbicie.

Każdy dzień jest wyzwaniem
niespodziankami karmi nas los
z chwilami uniesień w programie
i trudami, co odbierają nam moc.

I właściwie nieważne czy idziesz,
po bezdrożach czy też na wprost
wszystkiego nie można przewidzieć,
bo niezbadany … człowieczy jest los.

(*)(*)(*) Pamiętam Aniołku (*)(*)(*)

>`````
>`````
>```````(
>```````))
>``````(*))
>``````((*))
>``````(( *))
>`````( ((* ))
>`````[@@@]
>`````[@@@]
>`````[@@@]
>`````[@@@]
>`````[@@@]
>`````[@@@]
>````````````
Światełko Pamięci Łukaszku Aniołku

"... może nie wszyscy ludzie muszą być z nami na zawsze? Może są w naszym życiu tylko gośćmi? Spełniają swoją rolę szybciej niż inni. Nie muszą żyć sto lat, by czegoś dokonać. Robią wszystko błyskawicznie. To trochę tak jakby zatrzymywali się przy nas na chwilę i dawali nam coś cennego, dobrego, jakąś mądrość. Właśnie po to przybywają na ten świat. Uczą nas kochać, współczuć, rozumieć innych. Dają nam to z siebie. Nauczą nas tego wszystkiego i odchodzą. Może po prostu nie muszą przebywać tu dłużej. Coś nam ofiarują, a później mogą ruszyć w dalszą drogę...są kimś niezwykłym. Dostajemy od nich wspaniały podarunek i nikt nam go nigdy nie odbierze. To trochę jak łańcuch ludzi. Jedni odchodzą, pojawiają się inni...a potem...to taki wieczny pochód ludzi, którzy przesuwają się przez nasze życie. Nic nie trwa wiecznie, ale zawsze ktoś nam towarzyszy. Nic nie stoi w miejscu, wszystko płynie. Trudno rozstać się z ludźmi, którzy pojawiają się w naszym życiu, są nam bliscy, a nagle odchodzą. Wolelibyśmy, żeby z nami zostawali, żeby byli ciągle wśród nas. Czasem jednak nie można zostać, trzeba ruszyć w dalszą drogę." D. Steel