Zwyczajne, codzienne światełko dla niezwyczajnej osoby, czyli dla Ciebie. Pamiętamy każdego dnia.

PAMIĘĆ JEST DROŻSZA OD SŁÓW [*]

Umiera się nie po to żeby przestać żyć, lecz po to by żyć inaczej.

Szczęście,
   radość,
  uwielbienie
  jedna chwila
    to rozprasza...
       Tylko to, co
        w sercu płonie
          wiecznym jest

  TO PAMIĘĆ NASZA...[*]

♥ღ♥♥ღ♥♥ღ♥♥ღ♥♥ღ♥♥ღ♥
♥ღ♥♥ღ♥♥ღ♥♥ღ♥♥ღ♥♥ღ♥

W pamięci zostają
żywe obrazy
A w sercu
nadziei płomień,
Chwile,
Które tak bardzo
Zatrzymać byś chciał
Jak fale odpłynęły
gdzieś w dal...
Kiedyś znów wszyscy
spotkamy się razem,
Czas.......................
straci wtedy znaczenie...

♥ღ♥♥ღ♥♥ღ♥♥ღ♥♥ღ♥♥ღ♥
♥ღ♥♥ღ♥♥ღ♥♥ღ♥♥ღ♥♥ღ♥

Jakaż jest miara życia mojego?
Nicość wierutna.
Od niej popłynie ku twoim brzegom
Pieśń moja smutna.

I nic ci po mnie nie pozostanie
Oprócz tej pieśni,
Oprócz drżącego cieniem na ścianie
Snu, co się nie śni.

Oprócz oblanej wieczornym mrokiem
Trumny drewnianej,
Oprócz mej duszy w niebie wysokim
Ukrzyżowane
************************
Boże nie zasmucaj nas już więcej.
_________۩
_________۩۩
________۩۩۩
______۩۩۩۩۩
______۩۩۩۩۩
_______۩۩۩
________۩
_____███████
_____███████
_____███████
_____███████
_____███████
_____███████
_____███████
Zostawiam swoją pamięć

Dzieci po obłokach stąpające Dzieci o skrzydłach roztańczonych czy wiecie ile w nas tęsknoty, w nas, matkach opuszczonych... Kto Was w tą podróż zabrał, powrotną niszcząc drogę, kto śmiał odległość taką postawić za przeszkodę? Wy tam - my tu wciąż tkwimy, czekając na spotkanie, wracajcie z tej podróży, niech ona snem się stanie! My dla Was wszystko-wierzcie-w nagrode uczynimy, by poczuć, dotknąć, tulić... Nieba Wam uchylimy Choć niebo dla Was co dzień otworem uchylone, dla nas ten dzień to piekło, do bólu rozrzazone Ja wiem, dzieci drogie, wiem - takich mam nie chcecie, co bez radości życia tułają się po świecie. Wiem, zrobicie wiele, by móc nas rozweselić, wiem, wiec dostrzegam szum morza - śpiew anieli.

My nie umrzemy nigdy (...) Umiera tylko czas. Przeklęty czas (...)
Kiedy kochamy, stajemy się nieśmiertelni i niezniszczalni, jak bicie serca, jak deszcz lub wiatr
Erich Maria Remarque

jakoś dziwnie w sercu od rana
smutki w ciasną gromadkę się zbiły
opuściły zasłonę na radość
pętlą tęsknot duszę spowiły.

wspomnień chmura zawisła nad głową
zatapiając myśli w udręce
oczy pieką słonością tak znaną
pustka ciszą otula znów ręce.

filmy z życia przewijam cierpliwie
tuląc w myślach każde ujęcie
noc jak matka rozpacz przygarnia
łzy cichutko kapią na zdjęcie….