Za krokiem krok
Taka trasa okno - drzwi
Wciaż z kata w kat
Taki sposób na zła mysl
Nie pierwszy raz
Kiedy sen przypomniał cię
Nie pierwszy raz
Kiedy strach obudził mnie

Niewidzialna dłoń
Ochroni mnie
Od złego w czarny dzień
Niewidzialna dłoń
Osłoni mnie
To jedno zawsze wiem

Pamiętam że
Świecił księżyc rudych traw
Mówiłaś - wiem
Każdy swoja gwiazdę ma

Niewidzialna dłoń
Ochroni mnie
Od złego w czarny dzień
Niewidzialna dłoń
Osłoni mnie
To jedno zawsze wiem

W białe kwiaty wtulam twarz
Gra muzyka z tamtych lat
I znów słyszę głos
Siedem mostów siedem ran
Tak po prostu staniesz tam
I strach zostawi mnie
Znów płynie list
Gdy spotka ciebie
Czy choć najmniejszy dasz mi znak
Tyle gwiezdnych lat
I taka wielka mgła
I codziennie ciebie brak

Siedem mostów siedem ran
Tak po prostu staniesz tam
I strach zostawi mnie
Będzie tak
najjaśniejsze światełka do samego nieba

Boję się strasznie
chodzić w ciemności;
Ty byłeś światełkiem
mojego życia !
Zgasłeś...odszedłeś -
stąd do wieczności,
a ja zostałam
- pytam: DLACZEGO ?!

ŁUKASZKU....DLACZEGO??!!!!

Niech światełko tych świec zawsze płonie dla Ciebie

(,) (,) (,)
[ ] [ ] [ ]
mama i ciocia Daniela M......

ŚWIATEŁKO NASZEJ PAMIĘCI DLA CIEBIE (*)(*)

mama i ciocia Daniela M.....

Boże, szanuję Twoje decyzje...
tylko dlaczego to tak boli...???

Śpij synku spokojnie, niech Pan Bóg ma Ciebie w opiece... [*]

Otwieram drzwi, spogladam i...
pustka...
niema nikogo, zywej duszy,
wszystko puste, zimne,bez kolorow,
tylko jeden kolor...kolor pustki,
spogladam do okoloa,obiegam wzrokiem,
obrazy,nic mi nie mowia,
okno...lekko odchylone i juz sie odwracam,
lozko - ide spac nieswiadomie...
kroki - ktorymi szedles,
wciaz czuje twego ducha,
pozostawiles go w kazdej czesci pokiju,


z twym duchem zyje,
z twym duchem ide,
pustka ogarnia mnie,
gdy zyje w przestrzeni tego pokoju...

Łukaszku...

I nastała słodka cisza,
która wokół Cię otacza.
Ale jak trochę bardziej się wsłuchasz,
usłyszysz jak śpiewam dla Ciebie kołysankę.
Moje serduszko dla ciebie(^)
Dobranoc..Eluniu....Renia

„za drzwiami cisza
przerywana tykaniem zegara
wsłuchujemy się w czas
nie stoi nie cofa się
idzie do przodu

opustoszał nasz dom
ciała powyginał ból
a my wciąż nasłuchujemy
Twych kroków ....”

Wieczorne światełko nich rozświetla Ci Łukaszku mrok.
(*)

Elu...daj mi trochę czasu...odezwę się.
Nie znalazłam leku na tęsknotę...

Czasem odchodzą nasze anioły
I nagle w miejscu staje czas...
A z nimi cząstka nas odchodzi
I wielki smutek marszczy twarz …

Łukaszu nasza pamięć i światełko dla Ciebie