Łukaszku kochany. Byłeś moim światłem, byłeś moją ostoją. Kiedy odszedłeś to światło zgasło, pozostał ból i cierpienie. Śmierć przyszła nagle i bez zapowiedzi, a w moim sercu pozostawiła rozpacz i spustoszenie. Pozostaje mi jedno Skarbie.....czekać....aż śmierć nas połączy.

Czas mija… Ból rozstania pozostał… Tęsknota i miłość nie maleje... Światełko pamięci(*)

♥ ♥ ♥ ¸¸.•*´¯`✿
♥ •*´¯`✿

Pamiętają o Tobie Aniołku
nasze serca ♥♥

Piątek,okrutny piątek...dla Ciebie moje łzy Łukaszku kochany...

Nieuchronnie mijają rzeczy i zdarzenia,

odchodzą chwile, doby... lecz coś się nie zmienia,

czegoś nie da się zgubić. Coś trwa, coś zostaje.

Gdzieś w głębi duszy, cicho gra malutki grajek

najpiękniejszą muzykę, najcudniejsze scherza,

co łączą się i płyną falą, rytmem serca.

I już w nas pozostają duchowym przesłaniem

łagodnie bratającym trwanie i mijanie.

Nieuchronność omija, co chcemy ocalić,

wystarczy ciepłą iskrę pod sercem zapalić,

by rosły w nas i trwały ulotne wrażenia -

drogowskazy pamięci najmilsze - wspomnienia.

Renata Strug

ŚWIATEŁKA MOJEJ PAMIĘCI DLA CIEBIE ŁUKASZU

Cóż znaczą słowa, kiedy cisza dookoła
Cóż znaczą marzenia, kiedy daleka droga
Słychać głos nie Twój, lecz serca mego bicie
Coś jest, lecz… cisza otuliła wszystko
Wiecznością skrycie

ŚWIATEŁKO–MODLITWĘ–PAMIĘĆ zostawiam dla Ciebie ŁUKASZKU ...to nie tak miąło być, nie tak...

Moją pamięć w ten wrześniowy poranek zostawiam....

Witaj Skarbie. Dzisiaj piątek, za chwilę weekend, ale dla mnie Syneczku nie ma już weekendów. Każdy dzień jest taki sam, pełen ogromnego smutku, ogromnego cierpienia i ogromnej tęsknoty. Tak bardzo Ciebie kocham Syneczku, tak bardzo ponad życie.

\"Kto dziś tu przyjdzie, łzę uroni
Zaduma się i znicz zapali,
Tęsknota w sercu znów się schroni,
Bo cierpią ci, co tu zostali.
Tak trudno czuć jest pod palcami
Kamienną płytę, jej szorstki chłód,
Tak wielu nie ma dzisiaj z nami,
Tu ich przygniata ten zimny grób.
I tylko Anioł na mogile,
Czuwa i strzeże, bo Bóg tak chciał,
Każdy przystanie tu na chwilę,
Przy grobie w smutku będzie trwał.
Kiedy odwiedzi matka syna
Niejedna łza mogiłę zrosi,
Wciąż białą różę będzie trzymać,
O ukojenie bólu prosić.
Już bajki nigdy nie opowie,
Do snu już tez nie ukołysze,
Zamyśli tylko się przy grobie,
I wsłucha w tę cmentarną ciszę.
Światło nadziei, które płonie
Ukoić może to rozstanie,
I wciąż splecione w bólu dłonie
,znów będą czekać na spotkanie…\"

【☾●✽●☽】JAK TU CICHO I SMUTNO,DAJ JAKIŚ ZNAK ANIOŁKU【☾●✽●☽】

✽ PAMIĘTAM ŁUKASZKU ✽