Zmarłych wieczność dotąd trwa ,
dokąd pamięcią się im płaci.
________________-=====-
_______________....._......._
_______________....~...........`~
_______§§§§____ / ...................`,
_____§§____§§__?........._.'`~.~./
____§§__§§____§`{._,}.......... -.(
___§§__§§__§§__.?..-.-,.___.. –`
__§§__§§__§§__/........... |_____o
__§§_§_§_§_§_/ ...........`.|-___´oo`
_§§___§_§_§_/ .......*..... /___´ooo`
_§§__§_§___/...........'-...-;___´oooo`
§§__§______* ................ ..`,*`ooo´
§§§______/... |`-.....___...........*.I/.
..:::*+-_..:::*:::.._-+*:::....:::*+-_..:::*:

Będę pamietać...

...i pozostał cichy szept , który stał się modlitwą o to co najważniejsze ...

DLA ŁUKASZA!!!
_(`(")/')
_(`/{v}')
__\/^//
___/--_
__/_---_
_`-._. -'..
. " . " + . " + .
Nic tak ni boli jak utrata bliskiej osoby, nikt kto nie przeżył tego nie wie jak naprawde serce łka cichutko..szeptem podpowiadajac nam co jeszcze mogłam zrobic aby zatrzymac czas i bliska sercu osobe,nikomu jednak nie udało sie oszukać przeznaczenia,
potem odchodzi czas bólu i pozostają zaczesane marzenia i łzy, czy czas goi rany? [*][*][*][*][*][*][*][*][*]

Baczus;([*]

.... Jedna łza
a w niej
smutki, wspomnienia
Tysiące mysli....

*/ */ */

„ Na ławeczce przysiadasz przy bliskich mogile,
Powracają we wspomnieniach do Ciebie na chwilę,
Znów Cię uśmiechem ciepłym witają,
A może karcą i dobre rady dają…
Patrzysz na znicz, który cicho płonie,
Wspominasz ich oczy, włosy i dłonie,
Ich głos powraca do serca Twego,
Jak z filmu kiedyś dawno z nimi nagranego,
Oni potrzebują żeby o nich pamiętano,
I miłość do nich w sercu zawsze skrywano.” (*)

Non omnis moriar


Przestańcie szlochać i nie traćcie ducha!
Wszak przyjaciele, ciągle jestem z wami!
Łzy więc otrzyjcie i spójrzcie kochani!
Wścieka się wścieka bezradna kostucha,
wygraża pięścią i zgrzyta zębami,
bo była pewna, przekonana święcie,
że mnie na wieki przemieniła w trupa.
Cóż, że skutecznie zgasiła mą świece,
w dzwon uderzyła, zamówiła wieńce,
cóż, że garnitur prysła farbą czarną,
wieko dębowe zabiła nad głową
i przesiedliła mnie dziś na Cmentarną.
Ja stale żyję, a ona się złości,
klnie i złorzeczy swym żałosnym głosem
- gdyż połamała na mej duszy kości
i wyszczerbiła na mym sercu kosę.

Ja stale żyję! Ciągle jestem z wami!
Wiązanka kwiatów moim jest uśmiechem,
płonące znicze moimi oczami,
a pamięć wasza pośmiertnym oddechem.
Dla was swe serce w kosteczkę pokroję,
swojego ducha w drobny mak rozkruszę
- byście zabrali z sobą serce moje,
byście zabrali z sobą moją duszę.