„Dlaczego ciągle muszę się tłumaczyć z bólu? Czemu muszę usprawiedliwiać swoją tęsknotę?

Jeżeli nigdy nie czułeś dławiącej bezsilności patrząc na ostatni oddech swego dziecka,
nie zabraniaj mi płakać.

Jeśli nigdy nie niosłeś swego dziecka w białej trumience na cmentarz,
nie mów mi, że się nad sobą użalam.

Jeśli nie musiałeś przyglądać się jak Twoje maleństwo w białej trumience niknie ci z oczu pod zrzucaną z łopat ziemią,
nie nazywaj mnie bluźniercą, gdy gniewam się na Boga.

Jeśli nie musiałeś wrócić z pogrzebu do niemiłosiernie pustego domu z dźwięczącą w uszach ciszą,
nie pouczaj mnie, że najgorsze mam już za sobą.

Jeśli nie wiesz jak to jest, kupować znicze zamiast zabawek,
nie wmawiaj mi, że czas już zapomnieć.

Bo „gdzie jest twój skarb, tam będzie i serce twoje.”
Jeśli moim skarbem jest moje dziecko, które w niebie się za mnie modli,
to jak mogę o nim nie myśleć?!

Nigdy więcej nie pozwolę deptać mojej żałoby.
Schowałam mój ból na dnie serca.
Nie pokazuję już pereł byle komu.”

Pamiętamy gwiazdeczko
śpij spokojnie
{********}

– A jeśli pewnego dnia będę musiał odejść? – spytał Krzyś, ściskając Misiową łapkę. – Co wtedy?
– Nic wielkiego – zapewnił go Puchatek. – Posiedzę tu sobie i na ciebie poczekam. Kiedy się kogoś kocha, to ten drugi ktoś nigdy nie znika.
{**********************************}

milion światełek pamięci
{***********************}

Śpij spokojnie aniołeczku
(†*************†)

Najjaśniejsze światełka pamięci
{********************************}

śpij spokojnie

najjaśniejsze światełka pamięci
{*****************************}

śpij spokojnie

Dziękuję Bogu za 6 m-cy które mogłyśmy być razem i za 3 godziny które żyła dla mnie

niedzielne światełka do samego nieba
{**************************************}

Niebiańskiego Dnia Dziecka Lenuś