Faustynko..wspaniałej niedzieli..

Dobranoc Lauruniu,kochany aniolku(*)

Faustynka...przytul mamusie...

Skoczylo sie moje szczescie
Znowu mnie dosieglo zlo
Jak znow teraz dlugo jeszcze
Za mna w zyciu bedzie szlo

Przyszla do domu choroba
Wyrwala Cie synu stad
zy nie starczy tego zla
Wciaz neka rodzine ma

Kto nam tak w zyciu przeznaczyl
Wygralismy czarny los
Znow nie moze byc inaczej
Chocbym bluznil teraz w ciaz

Takie bylo przeznaczenie
Zapisane w ksiede zycia
Checia tego nie odmienie
Zostaje tylko modlitwa

Lauruniu sobotnie swiatelko(*)i mamie milej i spokojnej soboty zycze...Renia

Faustynko...!!!! przytul Sebastiana..

Serce moje... podaj dłoń...
razem już bądźmy!
Chodź tak oddzieleni - czujemy swa bliskość.
To nic - nadejdzie nasz czas...
Wyrywa się serce, oczy tęsknią,
słowa więzną w gardle,
ale Ty wiesz...jak bardzo kocham Cie....
Lauruniu(*)

Laurko byłam dzisiaj w kościele św.Stanisława Kostki w Krakowie i modliłam się w kaplicy Matki Bożej Wspomożenia Wiernych,w której modlił się również Karol Wojtyła .Prosiłam o łaskę miłosierdzia dla każdego z Was,ale też o siłę dla nas osieroconych matek

(*)(*)(*)

PAMIĘTAM(*)(*)(*)




Dziękuję Twoim bliskim że pamiętali o mojej Julci.

Takie cos do poczytania...przepraszam,ze takie dlugie,ale mysle,że warto......
Nikt nie jest w stanie pogodzić się ze stratą bliskiej osoby w ciągu kilku dni. Potrzebny jest czas i możliwość okazywania swojej rozpaczy, cierpienia, żalu. Wspominanie zmarłych, rozmawianie z nimi w myślach czy nawet głośno, a przede wszystkim płacz i dzielenie się swoimi uczuciami z innymi ludźmi - wszystko to pomaga pogodzić się ze stratą, nawet tak straszną jak strata dziecka, i znaleźć nowy sposób życia. W płaczu można wyrazić rozpacz, dlatego trzeba mu zrobić miejsce i pozwolić sobie się wypłakać, nawet przez kilka godzin. Zwłaszcza że wraz z dzieckiem umierają związane z nim marzenia i plany na przyszłość. To, że trzeba się z nimi rozstać, jest niewiarygodnie bolesne i nie ustępuje nieraz latami.
Osoba, jeżeli zamknie się w pancerzu i nie pozwoli sobie na odreagowanie przynajmniej części nagromadzonych uczuć, staje się potem inna - zdystansowana, bo nie może w pełni uczestniczyć w życiu. Ból nieustannie przesłania jej świat, nawet jeśli schowa go tak głęboko, że nie ujawnia się w normalnych warunkach. Ale tylko w normalnych, bo szczególne sytuacje mogą wyzwolić niekontrolowany wybuch negatywnych emocji.
Dlatego wręcz obowiązkiem rodziców, którym umarło dziecko, jest nie brać się w garść, tylko uczciwie rozpaczać - po to, żeby inne ich dzieci (te żyjące i te, które dopiero mają się narodzić) nie musiały dźwigać ciężaru ich rozpaczy. Zdarzało mi się słuchać zwierzeń dorosłych już dzieci: "Matka nigdy mnie nie kochała w pełni, ciągle coś było nie tak, o coś miała do mnie pretensje, bo zawsze jakby trochę żałowała, że nie jestem Kamilką, która zmarła rok przed moim urodzeniem" albo "Kiedy wróciliśmy z pogrzebu, mama była smutna i blada. I tak już zostało. Potem nie pamiętam jej uśmiechniętej albo choćby zainteresowanej tym, co się dzieje ze mną i z bratem. Dbała o nas, na pozór wszystko było w porządku, tylko robiła to bez serca".

Lauruniu.... Nadzieja, tylko to mnie trzyma przy zyciu...
Nadzieje tylko ona mi daje wiare...
W człowieka...
W przyszlosc...
W to ,ze kiedys Cię zobacze.......
Przytulam Renia