Spieszmy się
Spieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą
zostaną po nich buty i telefon głuchy
tylko to co nieważne jak krowa się wlecze
najważniejsze tak prędkie że nagle się staje
potem cisza normalna więc całkiem nieznośna
jak czystość urodzona najprościej z rozpaczy
kiedy myślimy o kimś zostając bez niego.

Nie bądź pewny że czas masz bo pewność niepewna
zabiera nam wrażliwość tak jak każde szczęście
przychodzi jednocześnie jak patos i humor
jak dwie namiętności wciąż słabsze od jednej
tak szybko stąd odchodzą jak drozd milkną w lipcu
jak dźwięk trochę niezgrabny lub jak suchy ukłon
żeby widzieć naprawdę zamykają oczy
chociaż większym ryzykiem rodzić się niż umrzeć
kochamy wciąż za mało i stale za późno

Nie pisz o tym zbyt często lecz pisz raz na zawsze
a będziesz tak jak delfin łagodny i mocny

spieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą
i ci co nie odchodzą nie zawsze powrócą
i nigdy nie wiadomo mówiąc o miłości
czy pierwsza jest ostatnia czy ostatnia pierwsza.

ks Jan Twardowski

Dla Ciebie Skarbie ['] ['] ['] [']

„Czasem tak po ludzku
współczujesz nam Boże
Bo nawet Ty nie zawsze
Pomóc nam już możesz

Nie żebyś boskość swą
czy moc Bożą tracił
Lecz zbyt jasno widzisz
Że my mali tacy

Chowasz więc nasze sprawy
Do bocznej kieszeni
i jakbyś zapomniał
Że my tu na Ziemi

Samotni jak gwiazdy
Które w ruch puściłeś
Lub jak kruche gałęzie
Którym wiatr skradł siłę

A Twoje święte nakazy
tak niezwykłe plany
Często nam nie pojęte
Więc jak im sprostamy?

Choć Ty najlepiej wiesz
Po co zsyłasz burzę
Wiesz też kto cierpliwy
A kto nie zdzierży dłużej

Tyle jest cierpliwości
w Twej boskiej postawie
Czasem tak nam trudno
Ty najlepiej wiesz - Panie

A świat się kręci
Coraz bardziej szalony
jakby wyrwał się nagle
Spod Wszelkiej kontroli”

Kubusiu...

(*)

Nie mówcie, tym którzy stracili ukochanych, że „czas zagoi rany", nie mówcie,że „oni już nie cierpią. Najlepiej nie mówcie nic... Czas, tych ran nie leczy. Pozostają, bo śmierć ukochanych jest też trochę, śmiercią nas samych: coś w nas umiera. Żyjemy,ale nic, nie jest tak, jak było przedtem, już nie jesteśmy tacy sami...
ks. A. Boniecki.

...WSZYSTKO, CO MOZEMY DZIS ZROBIC TO PAMIETAC... (*)(*)(*)

W daleką podróż zabrał Cię Bóg,jedną nadzieję nam dając.
Że kiedyś przekroczą niebios próg,Ci,którzy tutaj w bólu zostają

Życie jest jak płomień lampy:gdy zabraknie oliwy - zgaśnie na zawsze. Pamiętamy!!

Kolejny piątek, kolejna niechciana rocznica.
Kocham Cię mój Aniołku!

...........)......................)
..........((....................((
..........) ..........)........)
.........( ♥ ).......((.......( ♥ )
......._ `|'_........)...... _`|'_
.......( """" )......(♥).....( """" )
.......)/(/( |....._ | _....|/(/( |
.......() )()||....(""""")....() )()||
.......| () ||....|/)()()|.....| () ||
.......|....||....|.....().....|....||
.......|.....()...|......|.....|....()
.......|.....|....|......|.....|.....|
.......|.....|....|......|.....|.....|
.......[|[¤]|]....[|[¤]|]....[|[¤]|]|
......|][|[¤]|][|[¤]|][|[¤]|][|[¤]|]
………[|[¤]|][|[¤]|][|[¤]|][|[¤]|]
……….......[|[¤]|][|[¤]|]
……….......[|[¤]|][|[¤]|]
…………………..[|[¤]|]
…………………..[|[¤]|]
…………………..[|[¤]|]
……….......[|[¤]|][|[¤]|]
…….[|[¤]|][|[¤]|][|[¤]|][|[¤]|]

ŚPIESZMY SIĘ KOCHAĆ LUDZI,
TAK SZYBKO ODCHODZĄ!!!

DLA CIEBIE KUBUSIU

Serce tak tęskni, a dusza woła,
Twego powrotu tak mocno pragnie,
lecz taki świat ten, że nic nie zdoła
przywrócić życia jeśli raz zgaśnie.

Gwiazdą nam byłeś co błysła w mroku
i rozjaśniła życie na chwilę.
Lecz mimo naszych łez dziś potoku,
zgasłeś tak szybko, jak gasną motyle.

One nim świat ten poznać zdołają,
cudów tak pełen i barw tęczy całej.
Odchodzą w pustkę bo duszy nie mają
nic nie zostaje prócz powłoki małej.

Ty duszę miałeś i wiemy na pewno,
że życie wieczne jest twym udziałem.
Pociechą dla nas jest tylko jedno,
że się spotkamy i to niebawem.

Dla Ciebie chwila minie zaledwie,
czasu nie liczą ci co są w niebie.
A my tu wolno odliczać będziemy,
drogę co zawsze wiedzie do Ciebie.

Godziny, doby, tygodnie, lata,
będą przechodzić jak chmury po niebie.