Bardzo Kubuchna...

Powiał wiatr i zgasła biała świeca,
A wraz z nią twoje życie Ta świeca nigdy już nie zapłonie

Tak jak już nigdy nie zapłonie Twoje życie



இڿڰۣڿஇڿڰۣڿஇڿڰۣڿஇڿڰۣڿஇڿڰۣڿஇڿڰۣڿஇڰۣڿஇڿڰۣڿஇ

CIESZ SIĘ RADOŚCIĄ
ŻYCIA WIECZNEGO U
BOKU PANA BOGA.

இڿڰۣڿஇڿڰۣڿஇڿڰۣڿஇڿڰۣڿஇڿڰۣڿஇڿڰۣڿஇڰۣڿஇڿڰۣڿஇ

........).........._'!/'_
.........(,).........(""""")
......._'!/'_.•°*”˜҈.•°*”˜҈
.......(""""")
.•°*”˜҈.•°*”˜҈.
Zapal znicz
Dla tych, których nie ma.
Zapal znicz
Dla tych, co zabrała ziemia.
Zapal znicz,
Światełko nadziei.
Zapal znicz
Dla tych, którzy posnęli
..................... ..(,)
..........).........._'!/'_
.........(,).........(""""")
......._'!/'_.•°*”˜҈.•°*”˜҈
.......(""""")
.•°*”˜҈.•°*”˜҈.
Dla tych-bez których tak trudno żyć

[*]

Nic miłości nie pokona - trwamy tylko dla niej, Choć nadziei rwie się nić... Chociaż puste są ramiona żyje wierna pamięć..."

Córka śp. STEFANA DUDZIK

oraz bliska śp. Niteckich
śp. FAC,śp Ogiela
zn.śp.U. Rożnowskiej



*````````)
*```````(,)
*```````( (,)
*```````(, ))
*``````(( ,) )
*``````( (, ) ))
*`````( ( ( , ) )
*`````( (, ) ) ))
*````(( ( (,) ) )
*``````[iiiiii]
*````[[(Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ)]]
*````[[(Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ)]]
*````[[(Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ)]]
*````[[(Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ)]]
*````[[(Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ)]]

(Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ) Pamiętam (Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ)

(*)

PAMIEC JEST NAJWIEKSZA MIOLSCIA KUBUSIU((**))((**))((**))

Białą ciszą dzień się zaczął
Nad domami, nad polami
Chmury lekko ziemię kraszą
Śniegowymi okruchami.

Biel zakryje nasze wady,
Nasze troski i złudzenia
Księżyc się prześliźnie blady
Po pamięci nieistnienia.

Będzie tylko cisza drgała
Taka miękka i puszysta
Cisza, która cię zabrała
Na aniołów rajską przystań.

Z utęsknieniem wypatruję
Twoich kroków, twoich śladów
Ale serca już nie czuję
Pośród białej ciszy sadu.
(♥) (♥) (♥) (♥) (♥)(♥) (♥) (♥)

Gdyby tak można było zagłuszyoć choć na chwilę ten brak, tęsknotę i smutek.

,,Może nie wszyscy ludzie muszą być z nami na zawsze..Może są w naszym życiu tylko gośćmi..Spełniają swoją rolę szybciej niż inni...Nie muszą żyć sto lat, by czegoś dokonać. Robią wszystko błyskawicznie..(..)To trochę tak, jakby zatrzymali się przy nas na chwilę i coś nam dali, coś cennego,dobrego, jakąś mądrość;właśnie po to przybywają na ten świat.(..)Czegoś nas nauczyli;kochać,współczuć,rozumieć innych...Dali nam to z siebie. Nauczyli tego wszystkiego, a potem odeszli.Może po prostu nie musieli przebywać tu dłużej.Coś ofiarowali, a póżniej mogli ruszyć w dalszą drogę
ŚWIATEŁKO MOJEJ PAMIĘCI KUBUSIU