Czasem tak po ludzku współczujesz nam – Bożebo nawet Ty nie zawsze pomóc nam już możesz.Nie żebyś boskość czy moc swoją tracił lecz zbyt jasno widzisz że my wciąż mali tacy.Chowasz więc nasze sprawy do bocznej kieszenii czasem zapominasz że my tu na Ziemi Samotni jak gwiazdy które w ruch puściłeś lub jak kruche gałęzie którym wiatr skradł siłę.A Twoje święte nakazy tak niezwykłe plany często nam niepojęte więc jak im sprostamy?Choć Ty najlepiej wiesz po co zsyłasz burzę wiesz też kto cierpliwy a kto już nie zdzierży dłużej.Ile jest cierpliwości w Twej boskiej postawie czasem tak nam trudno Ty najlepiej wiesz mój Panie.A świat się kręci coraz bardziej szalony jakby wyrwał się nagle spod wszelkiej kontroli.
♥ ≺≻Życie to powieść Boga. Pozwólmy mu ją pisać ♥ ≺≻ ♥ ≺≻ ♥ ≺≻ ♥
✿ڿڰۣANIOŁECZKU PAMIETAM✿ڿڰۣ
♥ ≺≻ ♥ ≺≻ ♥ ≺≻ ♥ ≺≻ ♥
M.JARECZKA PYRSAKA

Czy Ty wiesz, jak bardzo nam Ciebie brakuje? Kocham całym sercem.

♥*♥*♥

........................(
.................... ..(,)
..........).........._'!/'_
.........(,).........(""""")
......._'!/'_.•°*”~..•°*”~.
.......(""""")... ŚWIATEŁKO PAMIĘCI
.•°*”~..•°*”~...NIECH PŁONIE..
இڿڰۣڿஇڿڰۣڿஇڿڰۣڿஇڿڰۣڿஇڿڰۣڿஇ

Czuwaj... I nie pozwól poddać się...

[*]

Rok temu trwały ostatnie chwile mojego szczęścia. I też tak świeciło słońce. Nie przypuszczałam, że za kilka godzin zaczniemy się żegnać.

"Jak wygląda świat, kiedy życie staje się tęsknotą? Wygląda papierowo, kruszy się w palcach, rozpada. Każdy ruch przygląda się sobie, każda myśl przygląda się sobie, każde uczucie zaczyna się i nie kończy, i w końcu sam przedmiot tęsknoty robi się papierowy i nierzeczywisty. Tylko tęsknienie jest prawdziwe, uzależnia. Być tam, gdzie się nie jest, mieć to, czego się nie posiada, dotykać kogoś, kto nie istnieje. Ten stan ma naturę falującą i sprzeczną w sobie. Jest kwintesencją życia i jest przeciwko życiu. Przenika przez skórę do mięśni i kości, które zaczynają odtąd istnieć boleśnie. Nie boleć. Istnieć boleśnie - to znaczy, że podstawą ich istnienia był ból. Toteż nie ma od takiej tęsknoty ucieczki. Trzeba by było uciec poza własne ciało, a nawet poza siebie. Upijać się? Spać całe tygodnie? Zapamiętywać się w aktywności aż do amoku? Modlić się nieustannie?”