RIPOSA IN PACE.

córka śp. Leokadii Czerskiej
i siostra śp. Bogusia Czerskiego



Zamknięte oczy, uśmiech na twarzy
Tak jakby właśnie się rozmarzył
A On już odszedł, już daleko
Tam gdzie się tęcza styka z rzeką
A On już w domu, już u Pana
Radośnie śpiewa każdego rana
A On już sobie z Panem wędruje
nic go nie boli, nie popłakuje
Już jest szczęśliwy, już jest radosny
Jak promień, szelest, jak oddech wiosny
(*)Śpij snem spokojnym

...........))
.........( * )
.......|+++|
.......|+++|
.......|+++|
.......|+++|
///////////\\\\

[*]

Tu nie chodzi o to, bym płakała,
abym swoich win szukała małych.
Późne łzy wszak nic już nie wskórają
i nie zaprowadzą Cię do Raju...

Pożegnałeś świat ten nazbyt wcześnie,
ale przez tragiczne swe odejście
wydorośleć mi kazałeś i potężnieć,
bym i w bólu dostrzegała szczęście.

Jesteś tam, gdzie nas wciąż jeszcze nie ma.
Twego życia – tu został poemat...
W nas wyryte Twoje jest spojrzenie,
gesty, czyny oraz głosu brzmienie.

Smutek mój Ci nieba nie otworzy!
Jednak wiem, że żyjesz gdzieś w przestworzach!
Będąc ledwie niewidocznym cieniem,
ciągle patrzysz na moje błądzenie...

Czasem dajesz STAMTĄD dziwną siłę...
Czego wyrzec dotąd nie zdążyłam –
niech spóźniony wiersz ten Ci przekaże:
Tato! Słyszysz, jak ja Cię przepraszam?...

Zginął drogowskaz
mapa z białą plamą -
pustka!

... jak odnaleźć drogę?

Zgasła latarnia
co wskazuje szlaki
zagubionym statkom...

dokąd teraz popłynę
moim wrakiem?

To nie prawda, że Cię nie ma.... Tato!
Zostałeś u jednych w sercu,
u drugich w pamięci,
a innym zasmuciłeś dodatkowo duszę.

Odszedłeś tam, gdzie cisza i spokój.... Ojcze!
Odszedłeś do znajomych, kochanych,
za którymi tęskniłeś!
Czy byłeś gotów do tej podróży?

Zobacz jak za Tobą płaczą....Dziadku!
Jak bardzo chcemy Cię teraz słuchać,
rozumieć.
Jak ważne są dla nas Twoje skargi, te nieczytelne, niejasne do wczoraj.

Swoim odejściem Ojczulku, zrobiłeś mnie dorosłym.
To nic, że mam lata dorosłe.
Byłeś Ty, a ja byłam Twoim dzieckiem.
Musiałeś odejść, a mnie zostawić z trudami reszty życia.

Wołałeś mnie do Siebie wieczorem


Przygotuj tam miejsce, na nasze spotkanie.
Weź mnie do Siebie - będę Ci służyła, jak tutaj.
Nieczęsto ,nieśpiesznie, ale z oddaniem!

Śmierć kirem koło zatoczyła
Lecz to jeszcze nie koniec
Kiedyś przyjdzie chwila
Która splecie nasze dłonie

Całuje Ciebie w myśli
Usta zimne i ciepłe
To jeszcze nie koniec
Słyszysz?
Do ucha Ci szepczę

Niebo tak płakało, kiedy ONA zapukała
Teraz słońce wyjrzało
Widzisz..........
Przecież dusza ma oczy!
To jeszcze nie koniec
To początek...

.........)
........(,)
......[***]
......[***]
......[***]
......[***]

Jestes tam,gdzie nas wciaz jeszcze nie ma.Twego zycia tu zostal poemat....W nas wyryte TWOJE jest spojrzenie,gesty,czyny oraz glosu brzmienie....Zyles tylko chwilke,a brakowac CIE bedzie przez wiecznosc.