Daj mi swe dobro, gdy płyną łzy,
daj mi swą rękę, gdy ciężko mi,
unieś wysoko, gdy widzę dno,
trzymaj w obłokach przez wieków sto...
Bądź mym oparciem, gdy nie mam sił,
prowadź mnie drogą przez tysiąc mil,
Bądź moją wiarą, gdy jej mi brak,
bądź moim stróżem, pilnuj mych drzwi,
bądź mą nadzieją na lepsze dni...

Pamiętam...

Przemawiasz do nas milczeniem,
ciszą nieobecności
i sercem zranionym na zawsze…
Dziś krzyczysz zatartym wspomnieniem,
chwilami przeżytych wrażeń
co Twoje było kiedyś i nasze.
Dziś późno na tanie stwierdzenia
bo nazbyt drogie jest życie
choć czasem tak dziwnie splątane…
…pamiętam Aniołku…

Boże, Miłosierny Panie,
daj duszom miejsce w niebie,
błogosławiony pokój
i jasność Twojego światła.

"Wspomnienia tworzą w duszy najpiękniejsze obrazy: czułości rąk ludzkich, dobroci serca, ..."
( Katarzyna Ledwoń )
Światełko mej pamięci (***)

(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)

Byłeś nam szczęściem i życia ozdobą
Zgasłeś by lata przepłakać za Tobą

[*] [*] [*]

Umarłeś po to, aby żyć.
((*))((*))

"było

wiersze staroświeckie co wzruszają teraz
z rymami jak należy z przecinkiem i kropką
z dworem co znikł nagle cicho i na zawsze
a wiadomo cisza większa niż milczenie
i pamięć już posłuszna gdy przeszłość przychodzi
z babcią co na werandzie cerowała dziurę
bez nożyczek zębami przegryzając nitkę
tuż przy koszu na grzyby by się nie sparzyły
z wujem co się gazetą niepotrzebnie zajął
więc pomagał mu diabeł ale kopnął anioł
ze smutkiem przemijania jagód jarzyn jeżyn
gdyby śmierci nie było nikt z nas Już by nie żył
przemijamy jak wszystko by w ten sposób przetrwać
uczucia bez łapówek i rąbanka grzechów
wielka miłość co zawsze wydaje się łatwa
i wie już tak od razu że nie wie co będzie
choć za młodu drży serce a na starość noga
wszystko co najcenniejsze spaliło się w piekle
wiersze staroświeckie niemodne naiwne
ten sam baran co wtedy
ale szczęście inne"
ks. Jan Twardowski

Światełko pamięci do samego nieba.

mama śp. Grzegorza Zduńczyk, l. 19