Konrad Kwietniewski (1988–2009) – Nekrolog | FUNER ®

Konrad Kwietniewski

20 lat

data urodzin:	29-08-1988
data śmierci:	26-06-2009
krótki URL:	konradkwietniewski.pamietajmy.com.pl Skopiowano

Zgłoś nadużycie

mama Jarka Kulikowskiego l.17

15 lat temu

Konradowi((**))((**))((**))

Zgłoś nadużycie

Zgłoś nadużycie:

córka śp.Jana T.

15 lat temu

i mama Remigiusza R.

Zgłoś nadużycie

Zgłoś nadużycie:

mama Śp.Roberta N.

15 lat temu

....................,)
....................(,)
..................([__])
..................([__])
..................([╬╬])
.................{(____)}
........... ((_,»*¯**¯*«,_))
........................................

KIEDYŚ PRZYJDZIE TAKI CZAS,ŻE BĘDZIEMY Z WAMI ,KOCHANY ANIOŁKU ****
> MOJA PAMIĘĆ, DLA CIEBIE <<

Zgłoś nadużycie

Zgłoś nadużycie:

Zabezpieczenie AntySPAM w trosce o jakość treści:
Proszę podać wynik:* 2 dodać 1 dodać 1 =

m.b

15 lat temu

wieczne światełko dla ciebie...

Zgłoś nadużycie

Zgłoś nadużycie:

mama Mateusza Maliszewskiego

15 lat temu

:*:*:*

Zgłoś nadużycie

Zgłoś nadużycie:

Agnieszka

15 lat temu

I tylko serce tak boli wciąż I trudno żyć…
Siostra śp. Marcina Malara

Zgłoś nadużycie

Zgłoś nadużycie:

rodzice śp. Mateuszka Mazka

15 lat temu

(,)`)
``(,)``)```)
`)```(,)``(,)
(,)``)```)
```(,)``(,)
``)```)
`(,)``(,)
`````````
இڿڰۣ இڿڰۣ இڿڰۣ

NAJJAŚNIEJSZE ŚWIATEŁKA
WIECZNEJ PAMIĘCI

Zgłoś nadużycie

Zgłoś nadużycie:

mama Krzysia Pawlika

15 lat temu

Po stracie Kogoś bliskiego
w bólu jesteśmy sami!
Nikt nie zrozumie tego:
Z rozpaczy umieramy.
Wszystko co nas otacza,
sens tracić zaczyna.
W łzach utopieni rozpaczy,
Chęci do życia tracimy
I tęsknimy , tęsknimy, tęsknimy!!!!!

(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)

Słoneczne , wiosenne światełko
dla Ciebie Konradku

Zgłoś nadużycie

Zgłoś nadużycie:

Zabezpieczenie AntySPAM w trosce o jakość treści:
Proszę podać wynik:* 1 dodać 2 dodać 1 =

MAMA ŚP ŁUKASZA B

15 lat temu

Mała kropelka...
jak rosa wśród traw
spływa....
po bladym policzku
cichutko...

Nie zauważa jej nikt,
z pozoru cicha...
jednak
w głębi swej krzyk
zduszony posiada...

Z serca wielkiego
powstała,
żal wylała
niepozorna....
skromna....

Lecz... to diament wielki
który upada...
nikt go nie zauważa
nie podnosi jednak....

Ile w niej żalu skrytego....
ile smutku zawartego....
cierpienia jakiegoś....

Nieotarta
spłynęła....
rozbiła się.....
ulgę duszy niosąc...