Słowacki Juliusz – Sonet

Już północ - cień ponury pół świata okrywa,
A jeszcze serce zmysłom spoczynku nie daje,
Myśl za minionym szczęściem gonić nie przestaje,
Westchnienie po westchnieniu z piersi się wyrywa.

A choć znużóne ciało we śnie odpoczywa,
To myśl znów ulatuje w snów i marzeń kraje,
Goni za marą, której szczęściu niedostaje,
A dusza przez sen nawet drugiej duszy wzywa.

Jest kwiat, co się otwiera pośród nocy cienia
I spogląda na księżyc, i miłe tchnienie wonie,
Aż póki nie obaczy jutrzenki promienia.

Jest serce, co się kryje w zakrwawionym łonie,
W nocy tylko oddycha, w nocy we łzach tonie,
A w dzień pilnie ukrywa głębokie cierpienia.


.....................)
....................(,)
..................([__])
..................([__])
..................([++])
_...............{(____)}

Czasami przed Wami ukrywamy to cierpienie,
Kochane Aniołki, żebyście nie cierpieli z nami.

„Ci co odeszli, Drodzy Nieobecni
cieszyć by się chcieli swoim życiem wiecznym,
lecz nasze łzy kamieniem się kładą
na lekkie ich serca, będąc zawadą.
I nasze prośby ziemskie tak bardzo
ciągną ich na dół, jak ciężkie kajdany
mimo, że prosi ktoś bardzo kochany
...Nie płaczcie po nas.
Jesteśmy blisko... choć bardzo daleko... „

Choć zawsze jesteś blisko, to jednak dla nas za daleko...

Gdzie nie ma łez...
gdzie cierpień kres
i słońce zawsze świeci...
to właśnie tam u nieba bram
spotkamy się gdy przyjdzie czas… (*)

(*)

Spieszmy się kochać ludzi. Tak szybko odchodzą...
SPOCZYWAJ W POKOJU((*))((*))

Codziennie upadam....
Codziennie się waham....
Codziennie podpieram i wstaję.
I dźwigam cały mój świat!
I dźwigać będę do końca moich dni
Dla CIEBIE!!!!

(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)
Dźwigamy ciężar naszego życia
dla Was Kochane Aniołki

.....Konrad przystojniaku światełko dla Ciebie(*)...

Światełko na dzisiejszy pochmurny dzień
dla Was Aniołki, dla Was