Kaziku kochany, światełko pamięci dla Ciebie, Skarbie.

Światełko pamięci,Kaziku.

Kaziku, dzisiaj nie mam siły nic więcej napisać.
Światełko pamięci dla Ciebie, Skarbie.

Kaziku, światełko pamięci dla Ciebie Skarbie.
Jest mi bardzo, bardzo ciężko.
Nie daje już rady.
Jak ja mam żyć?
Ogromny lęk, tęsknota, ból i żal.
Ciebie nie ma już prawie dziewięć lat. A mi jest coraz ciężej. Ty wszystko wiesz, Kaziku. Pomóż, proszę.

Kaziku, już miesiąc Zosiuni z nami nie ma.
Ogromnie tęsknię, płaczę,jest mi bardzo smutno i nic nie ma sensu. Ta mała dziewczynka tak zmieniła moje życie. Kocham Ją ogromnie. Tak mi ciężko.
Kaziku kochany, zapalam światełko wiecznej pamięci dla Ciebie Skarbie.

Kaziku, dzisiaj bardzo smutny i ciężki dzień.

Kaziku, jak ja mam żyć?
Tak tęsknię za Zosią. Płaczę i płakać już zawsze będę.
Kaziku, nie ma Ciebie, Andrzejka i mojej najukochanszej Zosiuni. Czy to można przeżyć? Patrzę jak cierpi Stasia, Ania, Kasia i my wszyscy nie mamy już normalnego życia. Ta rozpacz będzie już z nami,zawsze.
To straszne, straszne, straszne. Kaziku, co to za życie?
Nie ma już życia.

Kaziku...

Kaziku, nie potrafię żyć. Tęsknię ogromnie za Tobą, Andrzejkiem i Zosiunią. Czy to moje życie tak ma wyglądać? Przychodzą chwile, że nie potrafię znaleźć sobie miejsca. Jaka wartość ma życie pełne ogromnej tęsknoty, żalu i niewyobrażalnego bólu. Dlaczego los tak doświadcza nas. Nie ma słów, żeby wyrazić naszą rozpacz. Patrzę na cierpienie najbliższych i nie potrafię pomoc, pocieszyć. I do kogo mieć żal za taki los? Nic nie jest w stanie nas pocieszyć. Tak bardzo brakuje Ciebie, Andrzejka i Zosiuni malutkiej. Przecież z rozpaczy można...

Kaziku, zapalam światełko wiecznej pamięci.

Kaziku, to jest okropne.
Dzisiaj myślałam co Ty, gdybyś żył zrobił w tej sytuacji, w której ja się znalazłam. Ja nie mam siły na nic. Odejście Zosi mnie przerosło.zeby żyć trzeba mieć siły i cel, a ja już nie mam nic.
Światełko pamięci dla Ciebie, Kaziku.