Człowiek umiera ... znowu za szybko!
Człowiek umiera... Razem z nim wszystko...
Tylko wspomnienia po nim zostają,
Które wciąż mgliste z czasem się stają,
Których tak wiele, jednak za mało ...
Znowu za szybko wszystko się stało!
Czasu nie było na pożegnanie...
Teraz zostało tylko płakanie.
Teraz ten smutek w garści Cię trzyma,
Trzyma za szyję , dusić zaczyna...
Póki ktoś żyje, to go kochamy
Lecz to po śmierci go doceniamy.
Wtedy widzimy jaki był cenny,
Wtedy ogarnia smutek brzemienny,
Wtedy to rozpacz ,wtedy tęsknota,
Jakże naiwna życia prostota...
Wtedy wyrzuty nami władają,
Wtedy uczucia hołdy składają...
Wtedy za późno na przeprosiny,
Jedno możemy - wciąż się modlimy.
WIECZNY ODPOCZYNEK
RACZ MU DAĆ PANIE...
Światełko Wiecznej Pamięci!
(*)(*)(*)(*)

"Jest rzeczą słuszną pożegnać Przyjaciół.
Słusznym jest również o nich
pamiętać."
Światełko Wiecznej Pamięci.
[*][*][*][*]

„Kiedy odchodzi przyjaciel, coś we mnie umiera.”
Gore Vidal (Edgar Box)

Gdyś mi, mój Mężu, odkrył szcześcia tajemnice
I z pełnej czary pozwolił pić,
Bóg cię powołał na swoją prawice,
A mnie dla dzieci kazał jeszcze żyć.
Spełniam ten rozkaz, żyje na tej ziemi,
Lecz gdy me serce zacznie wolniej bić,
Ty mnie otoczysz skrzydłami białemi
I Bóg pozwoli razem w niebie żyć

Tu jest pamięć i tutaj świeczka,
Tutaj napis i ślad zostanie.
Ale zmarły gdzie indziej mieszka
I ma wieczne odpoczywanie.
Światełko wiecznej pamięci zostawiam....
[*][*][*][*]{*}{*}

Nie stój nad mym grobem i nie roń łez.
Nie ma mnie tam; nie zasnąłem też.

Jestem tysiącem wiatrów dmących.
Jestem diamentowym błyskiem na śniegu lśniącym.
Jestem na skoszonym zbożu światłem promiennym.
Jestem przyjemnym deszczem jesiennym.

Kiedy tyś w porannej ciszy zbudzony
Jestem ruchem - szybkim, wznoszonym,
Ptaków cichych w locie krążących
Jestem łagodnym gwiazd blaskiem nocnym.

Nie stój nad mym grobem i nie roń łez.
Nie ma mnie tam; nie zasnąłem też.
Nie stój nad mym grobem i nie płacz na darmo.
Nie ma mnie tam. Ja nie umarłem.

Zamknięte oczy, uśmiech na twarzy
Tak jakby właśnie się rozmarzył
A On już odszedł, już daleko
Tam gdzie się tęcza styka z rzeką
A On już w domu, już u Pana
Radośnie śpiewa każdego rana
A On już sobie z Panem wędruje
nic go nie boli, nie popłakuje
Już jest szczęśliwy, już jest radosny
Jak promień, szelest, jak oddech wiosny.

„Nie żyje się, nie kocha się, nie umiera się - na próbę.”
Jan Paweł II (Karol Wojtyła)

(...) nikt nie umiera,
wieczność otwiera swe ramiona
dla wszystkich dusz, z których
każda miała swe zadanie do spełnienia.
Bowiem wszystko, co istnieje pod słońcem ma jakiś cel .
Paulo Coelho "Piąta Góra"
[*][*][*][*]