____________▒
____________▒▒
__________▒░▒▒
________▒░░ ▒▒
________▒░░░░▒▒
_______▒░░█░░▒▒
______.__▒░█░░▒▒
_______._▒░█░▒▒
_______██░█░███
_______█▓░█▒░░█
_______█▓▒░░▒░█
_______█▓▒░░░░█
_______█▓▒░░░░█
_____█▓████████▓█
___█▓███████████▓█

☆•*\'¯*•.☆ •♥• ŚWIATEŁKO PAMIĘCI •♥• ☆•*\'¯*•.☆

Bliska śp. Manuelli Wajchman
Lena D.

[█♥▆ღ▆♥█]Życie jest ulotne, pamięć wieczna.[█♥▆ღ▆♥█] Światełko i modlitwę zostawiamy [█♥▆ღ▆♥█] Tęsknimy [█♥▆ღ▆♥█]

Nie ma tego czego chciałem,
wszystko umiera,
pozostał tylko ból.

Światełko Pamięci zapalam....(*)(*)(*)
Spoczywj w Spokoju Aniołku ..[[*]]***
♨♨♨♨♨★★★♨♨♨♨♨★★★

..........()
........ (,) 
........╒▒╕...
........╘═╛....

Tęsknota, smutek, żal - moi kompani. Wciąż trwają przy mnie niezmordowani. W mej srogiej udręce towarzyszą. Ocierają łzy, do snu kołyszą.

         Jeszcze na mnie nie pora,jeszcze żyć się nauczę
         za tych co odeszli wczoraj.Więc szukać wymówek nie pora
         przed życiem co stoi na skraju,bo skoro tu byłem przedwczoraj
         tym bardziej też będę nazajutrz. A kiedy zniknę za chmurą
         w błękicie zanurzę się cały to wiatr przywieje Ci pióro
         z mych skrzydeł śnieżnobiałych. __ z DOTYKU TĘSKNOTY
          _________ K.C.Buszman __________
                      
                      ___*♥*________*♥*
                      _*♥*__*♥*__*♥*__*♥*
                      *♥*_____*♥* _____ *♥*
                      *♥*_ŚWIATEŁKO_*♥*
                      _*♥*__PAMIĘCI__*♥*
                      ___*♥*___* ____*♥*
                      _____*♥*____*♥*
                      _______*♥**♥*
                      ________*♥*__ ZAPALAM
                      
               ... bo tylko tyle mogę dla Ciebie zrobić..❤️ 

✿◕‿◕✿ Najjaśniejsze Światełko Pamięci ✿◕‿◕✿

Ból którego nie da się ukoić,
rozpacz której nie da się uspokoić,
łzy które ciężko powstrzymać,
będą mnie za gardło do końca trzymać.
Jedynie nadzieja cichutko szepcze
ze gdy przyjdzie czas .... zobaczymy się jeszcze

Zniknęli, choć przed chwilą jeszcze tu by­li. Odeszli bez słów, po­całunków, bez pożeg­na­nia. Odeszli w mrok lecz w ser­cu po­zos­tała fo­tog­ra­fia z ich życia. Bar­wna, real­na. świeża, tak dokład­na. Każdy ich dzień za­tarł się w ser­cach tak wielu z nas, choć płomień ich dusz do­piero co zgasł. Po­ciągiem do nieba teraz podążają,a przys­tając czasem na ko­lej­nych stac­jach, widzą przez zam­glo­ne szy­by set­ki chus­teczek uk­ry­tych w dłoniach. ktoś im macha, ktoś płacze,słyszą krzy­ki : już was nig­dy nie zo­baczę! Już zbyt da­leko są byś mógł do­gonić ich,to­ry życia zata­rły swój ślad, bo przyszedł na nich czas.