Pamiętam każdego dnia Kasiu(*)(*)(*)

,,Zewsząd śmierć wyziera blada,
Kwiat po kwiecie mrze.
Trudno wskrzeszać to, co pada
Bóg tak chce.
Prysło złudzeń marne koło,
Zgasły oczy Twe.
Na grób zimne skłońmy czoło
Bóg tak chce.”

______.-:¦:-......-:¦:-......-:¦:-....
...(......-:¦:-....-:¦:-....
_(,)_.........(.....-:¦:-....
(____)....._(,)_..........(
.............(____)......_(,)_
.-:¦:-.)......._(,)_.....(____)
...._(,)_....(____)......-:¦:-
...(____)...._(,)_..-:¦:-.)
...............(____)...._(,)_
.....-:¦:-.................(____)
ZAPALAM ŚWIATEŁKO DLA CIEBIE ANIOŁKU
NA ZNAK MOJEJ PAMIĘCI.

Bez Was świat jest niczym.

GDY ZGAŚNIE ŚWIATŁO I NADZIEJA ŻYCIA ,
TYLKO WIARA PRZYWRÓCI PAMIĘĆ I LUDZKIE OBLICZA.
ODPOCZYWAJ W POKOJU.
ZA WCZEŚNIE ODCHODZĄ Z NIMI MARZENIA I SNY,
ZOSTAJĄ MIŁE WSPOMNIENIA,
A W SERCU... SMUTEK I ŁZY.
ROZŁĄKA JEST NASZYM LOSEM,
SPOTKANIE NASZĄ NADZIEJĄ

"Jest taka cierpienia granica,
za którą się uśmiech pogodny zaczyna."

Pamiętam i zapalam Ci jaśniutkie światełko Kasiu <*>

"Nic nie przeminęło
mimo że było
to co jest i będzie
niewidocznym śladem tylko
nicią co przędzie
przyszłość z przeszłości
żyjemy bo kochamy
Spojrzenia bliskich odchodzących
Są drogie
Odchodzą w przestrzeń przed nami
Wraca stamtąd miłość
Uśmiechają się daleko
Odchodząc pozostają
We wszystkich załamaniach
Moich marzeń"
Światełko pamięci z modlitwą na dziś (*)

Córka śp. STEFANA DUDZIK

oraz bliska śp. Niteckich
śp. FAC,śp Ogiela
zn.śp.U. Rożnowskiej


`````
````
```
*~______
*~______
*~_____)
*~____(‘)
*~____((‘)
*~____(‘))
*~___@@@
*~___@@@
*~___@@@
*~__@@.@@
*~__________
*~_ŚWIATEŁKO
*~_PAMIĘCI

Drogę do Ciebie wskaże nam Bóg
Będziemy nią podążać
Gdy przyjdzie czas,spotkamy się
Weźmiemy Cię w ramiona....
Na zawsze już razem....Bo naszej miłości śmierć nie pokona!!!


.......................(,)
..........).........._'!/'_
.........(,).........(""""")
......._'!/'_.ڿڰۣڿ❀❤❀ڿڰۣڿ
.......(""""").ŚWIATEŁKO
....ڿڰۣڿ❀❤❀ڿڰۣڿ.PAMIĘCI

Odeszłaś stąd od nas... Odeszłaś, lecz dokąd?... Gdzież kończy się droga tak krótka jak myśl?... Czyś bliższa jest glinie, czy może obłokom?... Czy skarbem byt ziemski, czy karą jest żyć?... Odeszłaś stąd od nas tak jakby przedwczoraj... Wciąż brak jest pewności, czy to już ten kres?... Czy może powrócisz pogodna, wesoła, gdy tylko się zbudzisz po długim, złym śnie?... Odeszłaś stąd od nas... Odeszłaś, lecz przecież gdzieś w głębi serc naszych niezmiennie wciąż trwasz... I będziesz wciąż żywa, dopóki na świecie ślad będzie swój znaczyć, kto żywą Cię znał... Odeszłaś stąd od nas... Odeszłaś tak nagle..., a mur ciągle stoi - prywatny mur zła. I każdy z osobna we własne dmie żagle. I wszyscyśmy razem i wciąż każdy sam... I tylko chwilami łączymy się w jedno. I tylko od święta rąk uścisk ma sens. Uczucia jak barwy wciąż bledną i bledną... Zostają wspomnienia, nie zmyje ich deszcz.