Rozłąka jest naszym losem, spotkanie naszą nadzieją.

Wiersz ks. Lucjana Szczepaniaka SCJ

"Nie rozumiem...

Panie, kto zrozumie Ciebie...
Wszak zamknąłeś swoje Serce
W piersiach rodziców dziecka
I nauczyłaś ich kochać...

Nie dziw się, że teraz płaczą,
Bo nie przeczuwali
Że tak szybko wróci do Ciebie,
A oni zostaną sami...

Proszę, daj im nadzieję,
Która jak balsam
Zagoi duchowe rany
I pozwoli dalej żyć...

Jeśli nauczyłeś kochać bliskich
To daj również siłę,
Aby się z nimi rozstać
I zaufać, że dobrze im u Ciebie..."

A gdy w deszczu łez,
poczujesz wielki ból i cierpienie ,
przytul do serca piękne wspomnienie.

Boże pomóż zrozumieć... Dlaaaaczego????

Kasiu, tak patrzę na to zdjęcie i.......
Tak chyba wygląda Niebo - tak pięknie

Córeńko najdroższa, najukochańsza, tak bardzo brakuje mi Ciebie ... W moim sercu byłaś, jesteś, będziesz w każdej minucie i do końca... Świat bez Ciebie jest pusty, szary, beznadziejny...

… naprawdę można kochać umarłych,
bo właśnie oni są uparcie obecni,
nie zasypiają ,
mają okrągły czas więc się nie spieszą,
spokojni, ponieważ niczego nie wykończyli …
nawet gdyby się paliło- nie zrywają się na równe nogi,
nie połykają, tak jak my, przerażonego sensu,
nie udają ani lepszych ani gorszych ,
nie wydajemy o nich tysiąca sądów,
zawsze Ci sami jak olcha do końca zielona,
znają nawet prywatny adres Pana Boga…
nie deklamują miłości,
ale pomagają znaleźć zagubione przedmioty ,
nie starzeją się odmłodzeni przez śmierć ,
nie straszą pustką pełną erudycji,
nie łączą świętości z apetytem,
bliżsi, niż wtedy kiedy odjeżdżali na chwilkę,
przechodzą obok z nie spostrzeżonym ciałem
ocalili znacznie więcej niż duszę…

ks. Jan Twardowski