Pamietam(*)

(*)(*)(*)

tata śp Krzysztofa Jarczyk

(*) Światełka wiecznej pamięci (*)

Dzień za dniem snuje się powoli. Serce tak tęskni, a dusza woła, tak mocno pragnę twojego powrotu, lecz taki świat, że nic nie zdoła przywrócić życia gwieździe co spadnie..
********

(*)(*)(*)(*)

Gorzko pachną samotną jesienią
te wieczory bez Ciebie umarłe,
kiedy marzę zaplątana w jesień,
kiedy serce mnie dławi pod gardłem.

Kiedy liście żółtawym odblaskiem
spełzną na dół na ściśnięte pięście,
w mgłach daleko zagubiona radość,
w mgłach daleko zagubione szczęście.

ŚWIATEŁKO PAMIĘCI (*)(*)(*)

Trudno jest się pogodzić z rzeczywistością.
Mamy wrażenie, że ból jest silniejszy od nas samych.
Nie potrafimy się pogodzić.
Zdjęcia tworzą archiwum…od którego nie możemy się oderwać…
Nic nie jest w stanie zapełnić pustki jaka powstała…
Nie ma na świecie słów, które mogą wyrazić jak wielki jest ludzki żal w obliczu odejścia bliskiej nam osoby.
Najtrudniej pogodzić jest się z tym, że zostają tylko wspomnienia.
Ale właśnie dzięki tym wspomnieniom i przeżytych wspólnie lat, to jest to, co nikt i nic nam nie odbierze…
Tylko my musimy się na nowo uczyć żyć… bo cząstka nas też odeszła…

(*)

O czemu? zadaje Ci pytanie
Czemu o czemu? miłościwy Panie,
Wirusem śmierci zaszczepiasz
nasze dzieci ukochane
Czyz mało Ci dusz Panie?...

„Ciemności dotykam ścian
Bez okien
Bez drzwi
Bez wyjścia
Jak w klatce
Zamknięta tkwię w pułapce
Dwa na dwa
Sam na sam
W ciemności sześcianie
Nie widząc ścian
zamkniętej przestrzeni
Własnej ciszy słucham
Serca dźwięczne
kołatanie
a zimno dotykiem
Usta mi zamyka
Przed krzykiem

W czerni dusznej
Sam na sam
Dwa na dwa
Spokojem bezruchu
Odliczam cierpliwie
Sekundy powietrza”