Jesteś w naszej pamięci codziennie. Promyczek słońca dla Ciebie ślemy.
Aniołeczku .............

MOJE KOCHANE SŁONECZKO ŚCISKAM cIĘ Z CAŁYCH SIŁ I PRZESYŁAM ŚWIATEŁKO PAMIĘCI WRAZ Z MODLITWĄ .
ŚPIJ SPOKOJNIE BARDZO CIĘ KOCHAM I TĘSKNIĘ

[']

„W odległości pragnienia
Nie bliżej i nie dalej
W roztęsknieniu dłuższym od cienia
Trwalszym niż echo
Chociaż się powtarza
W popękanym od szeptu milczeniu
Jesteś
Gdybym jeszcze umiała
Cię odnaleźć”


Jesteś…
w pamięci naszej i modlitwie.
(*)

Córka śp. STEFANA DUDZIK

oraz bliska śp. NITECKICH
śp. FAC,śp OGIELA
zn.śp.U. ROŻNOWSKIEJ.


+```
+````
+```````)
+``````((
+``````)))
+`````((*)
+`````((*)))
+````(((+)))
+````._[]_./
+````[MMM]
+````[MMM]
+````[MMM]
+````[MMM]
+````[MMM]
+```[][][][][]`

``++++++++`
````MIŁOŚĆ``
``++++++++`
`````JEST````
`++++++++++
``WIECZNOŚCIĄ`
`++++++++++`

BĄDŻ MIŁOŚCI WSPOMNIENIEM
I W SMUTKU POCIESZENIEM
PAMIĘTAM(*)(*)(*)

(*) (*)░•╬•░ (*) (*) ░•╬•░ (*) (*)
☸ڿڰۣ—☸ڿڰۣ—☸ڿڰۣ—☸☸ڿڰۣ—

Daj Panie Jej duszy wieczny odpoczynek,
a światłość Twoja niech odbija się w Jej oczach.
Kto Cię poznał - kochał. Kto Cię kochał - opłakuje.

(*) (*)░•╬•░ (*) (*) ░•╬•░ (*) (*)
☸ڿڰۣ—☸ڿڰۣ—☸ڿڰۣ—☸☸ڿڰۣ—


ciocia Ś.P. Patryka Janickiego
szwagierka Ś.P. Pawła Olszyny

Ślę Ci światełko do nieba i pamiętam o tobie

Bolesław Leśmian
Urszula Kochanowska

Gdy po śmierci w niebiosów przybyłam pustkowie,
Bóg długo patrzał na mnie i głaskał po głowie.


Gdy po śmierci w niebiosów przybyłam pustkowie,
Bóg długo patrzał na mnie i głaskał po głowie.

"Zbliż się do mnie, Urszulo! Poglądasz, jak żywa...
Zrobię dla cię, co zechcesz, byś była szczęśliwa."

"Zrób tak, Boże - szepnęłam - by w nieb Twoich krasie
Wszystko było tak samo, jak tam - w Czarnolasie!" -

I umilkłam zlękniona i oczy unoszę,
By zbadać, czy się gniewa, że Go o to proszę?

Uśmiechnął się i skinął - i wnet z Bożej łaski
Powstał dom kubek w kubek, jak nasz - Czarnolaski.

I sprzęty i donice rozkwitłego ziela
Tak podobne, aż oczom straszno od wesela !

I rzekł: "Oto są - sprzęty, a oto - donice.
Tylko patrzeć, jak przyjdą stęsknieni rodzice!

I ja, gdy gwiazdy do snu poukładam w niebie,
Nieraz do drzwi zapukam, by odwiedzić ciebie!"

I odszedł, a ja zaraz krzątam się, jak mogę -
Więc nakrywam do stołu, omiatam podłogę -

I w suknię najróżowszą ciało przyoblekam
I sen wieczny odpędzam - i czuwam - i czekam...

Już świt pierwszą roznietą złoci się po ścianie,
Gdy właśnie słychać kroki i do drzwi pukanie...

Więc zrywam się i biegnę! Wiatr po niebie dzwoni!
Serce w piersi zamiera... Nie!... To - Bóg, nie oni!...