Wszystko przemija,
wszystko jest w ruchu,
każda godzina jak garstka puchu.

I ty, człowieku, ciągle się zmieniasz,
rodzisz się, żyjesz, potem umierasz.

Gdzie jest sens,
gdzie jest cel,
jaki kres życia?

Boże - Ty to wiesz, więc mów,
bo pytam, gdzie jest sens?

Sensem jest miłość,
celem Ty - Panie.
Śmierć to nie nicość,
lecz zmartwychwstanie.
I po to człowiek został stworzony,
żeby przez życie mógł być zbawiony.

Pamiętam Kamilko...

Wszystko przemija,
wszystko jest w ruchu,
każda godzina jak garstka puchu.

I ty, człowieku, ciągle się zmieniasz,
rodzisz się, żyjesz, potem umierasz.

Gdzie jest sens,
gdzie jest cel,
jaki kres życia?

Boże - Ty to wiesz, więc mów,
bo pytam, gdzie jest sens?

Sensem jest miłość,
celem Ty - Panie.
Śmierć to nie nicość,
lecz zmartwychwstanie.
I po to człowiek został stworzony,
żeby przez życie mógł być zbawiony.

Pamiętam Kamilko...

Wszystko przemija,
wszystko jest w ruchu,
każda godzina jak garstka puchu.

I ty, człowieku, ciągle się zmieniasz,
rodzisz się, żyjesz, potem umierasz.

Gdzie jest sens,
gdzie jest cel,
jaki kres życia?

Boże - Ty to wiesz, więc mów,
bo pytam, gdzie jest sens?

Sensem jest miłość,
celem Ty - Panie.
Śmierć to nie nicość,
lecz zmartwychwstanie.
I po to człowiek został stworzony,
żeby przez życie mógł być zbawiony.

Pamiętam Kamilko...

Wszystko przemija,
wszystko jest w ruchu,
każda godzina jak garstka puchu.

I ty, człowieku, ciągle się zmieniasz,
rodzisz się, żyjesz, potem umierasz.

Gdzie jest sens,
gdzie jest cel,
jaki kres życia?

Boże - Ty to wiesz, więc mów,
bo pytam, gdzie jest sens?

Sensem jest miłość,
celem Ty - Panie.
Śmierć to nie nicość,
lecz zmartwychwstanie.
I po to człowiek został stworzony,
żeby przez życie mógł być zbawiony.

Pamiętam Kamilko...

Wszystko przemija,
wszystko jest w ruchu,
każda godzina jak garstka puchu.

I ty, człowieku, ciągle się zmieniasz,
rodzisz się, żyjesz, potem umierasz.

Gdzie jest sens,
gdzie jest cel,
jaki kres życia?

Boże - Ty to wiesz, więc mów,
bo pytam, gdzie jest sens?

Sensem jest miłość,
celem Ty - Panie.
Śmierć to nie nicość,
lecz zmartwychwstanie.
I po to człowiek został stworzony,
żeby przez życie mógł być zbawiony.

Pamiętam Kamilko...

Wszystko przemija,
wszystko jest w ruchu,
każda godzina jak garstka puchu.

I ty, człowieku, ciągle się zmieniasz,
rodzisz się, żyjesz, potem umierasz.

Gdzie jest sens,
gdzie jest cel,
jaki kres życia?

Boże - Ty to wiesz, więc mów,
bo pytam, gdzie jest sens?

Sensem jest miłość,
celem Ty - Panie.
Śmierć to nie nicość,
lecz zmartwychwstanie.
I po to człowiek został stworzony,
żeby przez życie mógł być zbawiony.

Pamiętam Kamilko...

──═♦ ✿ ⊱❖⊰ ✿ ♦═──
Córka śp.Stefana Góral
synowa śp.Władysława
Kwiatkowskiego i bliska
Urszuli Urbaniak
──═♦ ✿ ⊱❖⊰ ✿ ♦═──
♥✿✿♥



♥ ŚWIATEŁKO PAMIĘCI ♥

````````````(
````````````) )
```````````( ((
```````````) ) )
``````````(❤) )) )
`````````( ((❤) )
````````( (( (( (❤) )
```````(( ((( ((❤) )))
``````(( ((❤) ) )) )) ))
`````((( ( (( (( ( (❤) ) ))
`````(( (( ( ( ((❤) )) ) )))
`````(( (( (❤)) ))) ) )) ) )
`````( (( ((( (❤)) ))) ))
`````````IIII I IIII
```[║█ ✿ ┗╰⌒╯┛ ✿ █║]
```[║█ ✿ ┗╰⌒╯┛ ✿ █║]
```[║█ ✿ ┗╰⌒╯┛ ✿ █║]
```[║█ ✿ ┗╰⌒╯┛ ✿ █║]
```[║█ ✿ ┗╰⌒╯┛ ✿ █║]
```[║█ ✿ ┗╰⌒╯┛ ✿ █║]
═════⊰♥⊱⊰♥⊱═════
W naszych myślach, w naszych sercach,
W naszych najskrytszych marzeniach.
Tu zostaje, jest wciąż obok,
I wciąż żyje....we wspomnieniach. "
═════⊰♥⊱⊰♥⊱═════

[*]

──═♦ ✿ ⊱❖⊰ ✿ ♦═──
Córka śp.Stefana Góral
synowa śp.Władysława
Kwiatkowskiego i bliska
Urszuli Urbaniak
──═♦ ✿ ⊱❖⊰ ✿ ♦═──
♥✿✿♥



```````)
``````( (
`````((,) )
````(( (,) ))
```( ( ((,) ))
```(( ( ,)) )) )
````▄▄▄▄``
``[█✿✿✿█]
``[█✿✿✿█]
``[█✿✿✿█]
``[█✿✿✿█]
──═♦ ✿ ⊱❖⊰ ✿ ♦═──
PAMIĘTAM ANIOŁKU...
──═♦ ✿ ⊱❖⊰ ✿ ♦═──

❤Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ❤Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ❤Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ❤Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ❤
**** *****
KAMILKO
**** *****
❤Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ❤Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ❤Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ❤Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ❤

Życie po śmierci jest dla nas, żyjących na ziemi, nieprzeniknioną tajemnicą. Pan Bóg uchyla nam nieco rąbka tej wielkiej tajemnicy pozwalając niektórym zmarłym skontaktować się z żyjącymi na ziemi.
W tomie z serii Chrześcijanie pod redakcją bp. B. Bejze opublikowane są listy Marii Kolbe, matki św. Maksymiliana. Jeden z tych listów napisany w okresie okupacji zawiera opis nadzwyczajnego spotkania. Maria Kolbe pisze, że w 1941 r., wkrótce po męczeńskiej śmierci swojego syna, o której wtedy jeszcze nie wiedziała, po przebudzeniu rozpoczęła poranną modlitwę. W pewnej chwili usłyszała delikatne pukanie do drzwi, odwróciła się i zdumiona zobaczyła swego syna Maksymiliana ubranego w franciszkański habit. Był radosny, uśmiechnięty, nadzwyczajnie piękny i promieniujący przedziwną jasnością. Pani Kolbe zaniemówiła z radości i zapytała po chwili milczenia: Synu, czy Niemcy ciebie wypuścili? Maksymilian przeszedł przez pokój, zbliżył się do okna i powiedział: Nie martw się o mnie, mamo. Tam, gdzie jestem, jest pełnia szczęścia. Po wypowiedzeniu tych słów nagle znikł. Maria Kolbe natychmiast zrozumiała, że jej syn umarł i przyszedł, aby ją o tym poinformować. Dopiero później przyszła pocztą oficjalna wiadomość z obozu w Oświęcimiu o śmierci św. Maksymiliana.
************************
POZDRAWIAM...RENIA ,MAMA JARECZKA PYRSAKA