SYNECZKU NASZ JEDYNY !!!!

Czy niebo jest gotowe
By przyjąć gwiazdki świecące nowe
Czy chciałbyś je policzyć wraz z nim
Księżyc już policzył i znikł
Gdy trudno oczka zmrużyć
To wszystkie gwiazdki będą Ci służyć
Wnet wszystkie Ci zapalą się w krąg
Ukołyszą piosenką tą

Śpij słonko
Nie wstawaj aż do ranka
Wstał księżyc i lśni
On chciałby Cię dziś utulać
Podarować sny
Śpij słonko
Nie wstawaj aż do ranka
Wstał księżyc i lśni
On chciałby Cię dziś utulać
Podarować sny

Gdy wokół Ciebie ciemność
To wszystkie gwiazdki się odwzajemnią
Gdy mama powie - Synku pójdź spać
One zaczną śpiewać Ci tak

Śpij słodko
Nie wstawaj do pobudki
Śpij mój skarbie, śnij
Księżyc wie, że książę mój malutki
Chce już zasnąć, chce być z Tobą.

KAMILKU ! DZIĘKUJEMY, TY WIESZ ZA CO.

*****(¨`·.·´¨)...(¨`·.·´¨)*****
*(¨`·.·´*·. ¸.·´ ** `·.¸.·´ `*
* `·.¸ ŚWIATEŁKO PAMIĘCI ¸.·´*
******(¨`·.·´¨)(¨`·.·´¨)*******
*******`·.(¨`·.·´¨)..·´********
********** `·.¸.·´***********

Choć Twoje serce już nie bije
To w Naszych sercach ciągle żyje.

Niech Tobie drzewa szumią wiersze
A wiatr do snu leciutko kołysze
Potęgą uczuć wzlatuj w przestrzeń
I odpoczywaj wtulony w cisze

(*)(*)(*)

Pokój Ci wieczny Aniołku, śpij, my pamiętamy(*)

◕ڿڰۣ◕ڿڰۣ◕ڿڰۣڿ◕ڰۣ◕◕ڿڰۣ◕ڿڰۣ◕ڿڰۣڿ◕


Jak trudno na twarzy mieć uśmiech , gdy w oczach palą się łzy ,
Jak trudno być obojętnym , gdy serce z bólu drży ...
Tak pusto , tak smutno ... bez Ciebie.

ŚWIATEŁKO PAMIĘCI
I MODLITWA NA DZISIAJ((*))
DLA CIEBIE ANIOŁKU.

◕◕◕◕
 ◕◕▀▀▀▀◕◕
◕◕▀▀▀▀▀▀◕◕  ◕◕
◕◕▀▀▀▀▀▀◕◕▀▀▀◕◕
 ◕◕▀▀▀▀▀▀◕▀▀▀▀◕◕
   ◕◕▀▀▀▀▀▀▀▀▀◕◕
     ◕◕▀▀▀▀▀▀◕◕
       ◕◕▀▀▀◕◕
         ◕◕◕
        ◕◕

Kamilku daj nam siłę, żeby to wszystko przetrwać. Kochamy Cię bardzo

SYNECZKU SERCE NASZE JEDYNE. JESTEŚ CAŁYM ŚWIATEM. OPIEKUJ SIĘ DZIADKAMI

Tumidajewicz

Życie nasze jak pociąg się toczy ,
gdy się rodzisz to wsiadasz do niego.
I ten pociąg przez życie Cię wiezie
aż do końca – przystanku Twojego.

Nikt z nas nie zna czasu podróży .
Pociąg jedzie, wciąż nowe perony ,
ciągle nowi ludzie wsiadają .
Pociąg w rożne rozwozi ich strony.

Jedni dłużej są w Twoim przedziale.
Inni tylko na chwilkę wsiadają .
Są też tacy co zajrzą i znikną
i nic innym w podróży nie dają.

Każdy ślad swój jakiś zostawi .
Mały uśmiech, rąk dotyk, kwiat róży.
To w pamięci swojej zachowasz
Już do końca życiowej podróży.

Najsmutniejsze są chwile w podróży,
gdy wysiądą Ci, których Ty kochasz.
Po nich zawsze pustka zostaje ,
cicho w kącie przedziału zaszlochasz.

I już smutek zostanie do końca .
I tęsknota co pali Cię skrycie ,
bo już bez tych co byli najbliżsi
musisz dalej pojechać przez życie.

Lecz gdy w końcu do celu dojedziesz,
na końcowym wysiądziesz peronie ,
to pamiętaj, że oni tam będą ,
znowu odnajdziesz kochane ich dłonie…

((*))