Znam tę żalu
okrutną nutkę,
co serce trawi pomału
i wypełnia je smutkiem,
co oczy przykrywa łzami
słonymi jak morze
i zalewa niczym falami,
że utonąć w nich możesz,
smutno
tak mi smutno
i nawet wiatr za oknem
szemrze modlitwę pokutną,
a deszcz strumieniami
leje się z nieba
i rozpaczy łzami
płaczą nawet drzewa ...

KAMILKU...
Światełko dla Ciebie....(*)

°¤¸♥¸¤°-:¦:-°¤¸♥¸¤°-:¦:-°¤¸♥¸¤°

SKARBIE NAJDROŻSZY!!!

Nie, nie odchodź moje życie kochane
Bo bez Ciebie nie chcę żyć dłużej
Z Tobą pragnę pić kawę nad ranem
I zabierać w magiczne podróże.

Nie ,nie odchodź moje życie jedyne
Niech śmierć patrzy na nas zawistnie
Dobrze wiem ,że przy Tobie nie zginę
I bez Ciebie też nie mógł bym istnieć.

Obydwoje wiemy też o tym
Że samego mnie tu nie zostawisz
Bo bez Ciebie bym umarł z tęsknoty
A to miłość od śmierci ma zbawić!

Nie ,nie odchodź moje życie szczęśliwe
Bo Cię kocham i tak już zostanie
I chodź włosy gdzie niegdzie mam siwe
Dla nas wciąż przedostatni trwa taniec.

Nie, nie odchodź moje życie Ja Cię z objęć swych już Bo nikogo aż tak nie kochałem
Kto by mógł przed śmiercią mnie ustrzec.

KAMILKU KOLOROWYCH SNÓW KOCHANIE. CZEKAJ NA NAS IDZIEMY DO CIEBIE, JESTEŚMY JUŻ BLISKO. KSIĘŻYCOWY POETO JESTEŚ TAM W GÓRZE. JESTEŚ ZAWSZE Z NAMI UŚMIECHASZ SIĘ DO NAS

Kamilku
Dla Ciebie nasza miłość i kwiaty,
a dla nas łzy i wspomnienia.

:(*)(*)(*)(*)(*)

\"Pokonani przez życie, żyjemy w jego prowizorce...\"
Przepełnione smutkiem światełko naszej pamięci Kamilku...

................)
...............( , )
............_ `|\'|__
............( \"\"\"\"_ )
.............)/(/…|
.............()).()||
.............|..().||
.............|||…..|
.............|…....()..
.............|____|......
..SPOCZYWAJ W SPOKOJU...

SYNECZKU KOCHAM CIĘ SKARBIE MÓJ

........................) ..
.......................(,).....
......................[__].......
.......... ) ........ [__]......... ) ..
......... (,) ....... [__]........ (,) ...
....... (..|..) ....(____).... (..|..) ....
✿»*—✿—*«_))♡((_»*—✿—*«✿
.. ((_,»* ✿—*« ♥ »*—✿ *«,_))

Panie, kto zrozumie Ciebie...
Wszak zamknąłeś swoje Serce
W piersiach rodziców dziecka
I nauczyłeś ich kochać...

Nie dziw się, że teraz płaczą,
Bo nie przeczuwali,
Że tak szybko wróci do Ciebie,
A oni zostaną sami ...

Proszę, daj im nadzieję,
Która jak balsam
Zagoi duchowe rany
I pozwoli dalej żyć...

Jeśli nauczyłeś kochać bliskich,
To daj również siłę,
Aby się z nimi rozstać
I zaufać, że dobrze im u Ciebie...

ks. Lucjan Szczepaniak SCJ