Smutne sobotnie światełko dla Ciebie Kamil.

JEST TAKIE MIEJSCE , KTÓREGO NIE ZBURZY ŻADNA ZAMIEĆ...
TAKIE MIEJSCE SZCZEGÓLNE TO...
MIŁOŚĆ , WSPOMNIENIE , PAMIĘĆ..

                      
       ░░(¯`v´¯)░(¯`v´¯)░
     ░░(¯`[█]´¯)(¯`[█]´¯)░
░░(¯`v´¯)(_.^._)░(_.^._)░
░(¯`[█]´¯)░ŚWIATEŁKO
 ░(_.^._)░░ DLA CIEBIE...
⋱⋱⋱⋱⋱⋱⋱⋱⋱⋱⋱⋱⋱⋱
Dzień taki zimny i pochmurny..straszny wiatr..jakby odczuwał nasze stęsknione myśli..i chciał je Wam dalej przesłać..

**()
**[]****()
*******[]****()
************[]

Wspomnienia pozwalają na chwilę szczęścia ... bo pomyśleć to znaczy wciąż pamiętać.


Światełko pamięci na dziś i kilka następnych dni.
Wyjeżdżamy i nie będziemy mieli dostępu do internetu.

\"Dziś jeszcze widzę Twoje mądre oczy
I słyszę Twój głos ,zawsze czuły
Byłeś dla mnie najwierniejszym przyjacielem.
...................................................................
Gdzieś w sercu czuję głęboki ból...\"

( Stracić Kogoś-S. Krajewski )

Kochany Aniołku z każdą godzina jesteśmy bliżej Ciebie.
Aniołowi wśród Aniołów.

:((*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)

Za oknem szaro,
wicher przetkany deszczem jak łzami,
a w duszy smutno,
więc sięgam do myśli ze wspomnieniami...

„Jak ptaki jesienią….”

Jak ptaki jesienią
kiedyś wszyscy odlecimy
do swojej Arkadii -szczęśliwości
i miłości wiecznej krainy .

Wszystko za sobą pozostawimy;
szczęścia krótkie chwile
i smutku długie godziny ,
to co kochamy i co nienawidzimy;

Gdy kiedyś jak ptaki odlecimy
choć nie znamy odlotu godziny..
Wiosną wrócą ptaki znów założą rodziny
my nie powrócimy jak inni nie wrócili…

Zazielenią się wiosną brzozy ,jarzębiny
ludzie będą nadal tworzyć wiersze,rymy.
Teraz najważniejsze jest nadal pytanie;
co po sobie w pamięci ludzi zostawimy ?
Oby pozostała po nas dobra pamięć ….

Gdy jak ptaki jesienią stąd odlecimy…

~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~

~✿~ KAMILKU ~✿~TAK BARDZO MI SMUTNO BEZ CIEBIE,
TY DO MNIE NIE PRZYJDZIESZ,TYLKO JA DO CIEBIE......

~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~

M.JARECZKA PYRSAKA

Dla Ciebie,kochany Kamilku....

Jest ta­ki mo­ment, kiedy ból jest tak duży, że nie możesz od­dychać. To jest ta­ki spryt­ny mecha­nizm. Myślę, że przećwiczo­ny wielok­rotnie przez na­turę. Du­sisz się, in­styn­ktow­nie ra­tujesz się i za­pomi­nasz na chwilę o bólu. Boisz się naw­ro­tu bez­dechu i dzięki te­mu możesz przeżyć.