Pamięć (*) (*) (*)

Maleńka chwilka jak oka mgnienie
zabrała wszystko nic nie zostało
zabrała ze sobą radość cierpienie
jakby wszystkiego jej było mało

My wspominamy choć pamięć zawodzi
Wasze uczynki potknięcia i twarze
głośno rozmawiać dziś się nie godzi
modlitwę szeptaną przyjmijcie w darze

O przyjaciele których już nie mamy
ten dzień pamięci Wam się należy
jasny płomień znicza w podzięce Wam damy
i bukiet kwiatów co na grobie leży

__________$$$$$$
________$$$$$$ $
______$$$$$$$$ _$$
____$______ $$$$$$$
____$$$$_______ $$$$
_____$$$$$$$____ $$$
_______$$$$$$$__ $$$
___________$$$$__ $$
_____________$$$__ $
______________ $$$$
______________ $$$
$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$
$$$$$___________________$$$$$
_$$$$$$_______________$$$$$$
__ $$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$
_____ $$$$$$$$$$$$$$$$$$
Światełko pamięci na ten szczególny dzień...

Cytat z Kamilka wiersza pt."Biegnę do Ciebie" to nasz promyczek sympatii dla Ciebie
"... Będę biegł do Ciebie Gdy skończę swoją podróż Czekaj na mnie Trzymaj swą miłość przy życiu Będę śnił o Tobie Gdy dotrę do słońca Wtedy się odwrócę i będę biegł do Ciebie..."
Dziękujemy za pamięć o Kamilku

Dobranoc Kacperku, mój Przyjacielu ...

Jaśniuteńkie światełko pamięci dla Ciebie KACPERKU do nieba na dziś ,jutro i kolejne smutne dni listopada. Jak co roku 1 listopada
spotkamy się przy mogiłach naszych bliskich PAMIĘTAJMY o nich zawsze
nie tylko w ten jeden dzień
bo przecież jesteśmy tym wszystkim
co pozostawili po sobie. Są w nas
żyją w nas ,niech wspomnienia po nich nie opadną tak beznamiętnie
bez emocji jak jesienny liść .
Niech te parę cudownych razem
spędzonych chwil będą się malować jak śliczny pejzaż w naszych głowach
niech w sercu jak ten dzisiejszy płomień wspomnienie lśni
dla tych,którzy odeszli... Jutro zapalając znicze dla naszego syna będziemy pamiętali o Tobie Aniołku i Twoich najbliższych.Jesteśmy z Wami modlitwą .

O! nie rozpaczaj tak, dziecię,
Że nie masz ojca i matki!
Pan Jezus chodzi po świecie
I zrywa na łąkach kwiatki.

Chodzi od wioski do wioski
I z kwiatów wianeczki zwija.
Szczęśliwym uśmiech ojcowski
Do chaty rzuca - i mija.

Lecz gdy sierotę napotka
W chacie zwalonej od gromu,
Natenczas zjawia się słodka
Twarz Jego na progach domu.

I boskie wyciąga dłonie,
Aby przytulić sierotę,
Niesie jej blaski i wonie,
Kwiatki niebieskie i złote.

A każdy kwiatek niebieski,
Którymi Pan Jezus obdarzy,
Osusza sieroce łezki
Wejrzeniem matczynej twarzy.

I w sercu nabrzmiałym łzami
Wciąż pączki wypuszcza świeże
Jasnymi niebios barwami
Duszę sieroty ubierze.

A każdy kwiatuszek złoty
W przewodnią gwiazdę się zmienia
I lśni nad czołem sieroty
Iskrą czystego natchnienia.

Choć pójdzie drogą boleści,
Choć nie zna rodzinnej strzechy,
w swych piersiach dziedzictwo mieści
Pełne niebiańskiej pociechy.

Więc nie rozpaczaj tak, dziecię,
Że nie masz ojca i matki!
Pan Jezus chodzi po świecie
I zrywa na łąkach kwiatki.


Adam Asnyk

Ach, jak mi smutno! Mój anioł mnie rzucił,
W daleki odbiegł świat
I próżno wzywam, ażeby mi zwrócił
Zabrany marzeń kwiat.
Ach, jak mi smutno! Cień mnie już otacza,
Posępny grobu cień;
Serce się jeszcze zrywa i rozpacza
Szukając jasnych tchnień;
Ale na próżno uciszyć się lęka
I próżno przeszłość oskarża rozrzutną...
Ciąży już nad nim niewidzialna ręka -
Ach, jak mi smutno!